Xosé Constenla - cantautor

II Xornada de Verán do EI

2011-09-12T07:45:00.001-07:00

Velaquí unha imaxe do recital no que tiven a ocasión de participar onte -xunto con Pepe Cáccamo, Miguel A. Fernán-Velho e Lucía Novas- durante a celebración da II Xornada de Verán do EI en Bueu, concretamente nas instalacións do Museo Massó ao carón da única embarcación xeiteira que se conserva.

Tamén intervíu O compañeiro Xosé Novas Piñeiro, primeiro alcalde democrático da vila, que dirixiriu aos participantes unhas palabras en lembranza e homenaxe a Johán Carbalheira, alcalde de Bueu fusilado no 36.

Aínda que o día non era propio da altura do ano, a verdade é que o ambiente xerado polos asistentes foi abondo cálido como para termos unha xornada de irmandade dende ben cedo coa viaxe pola ría de Pontevedra en balandro, pasando pola visita ao Museo Massó e o posterior recital e, finalmente, cun xantar de fraternidade.

O día rematou, tras visita ao estaleiro do Purro, cunha charla do Beiras que foi moi concorrida.

Parabéns á irmandade do Morrazo polo esforzo e o traballo!

Homenaxe ás Marías

2011-07-17T23:55:00.000-07:00

Hoxe, 18 de xullo, celebraremos unha homenaxe popular na honra das dúas irmás Fandiño -Maruxa e Coralia- que durante anos sembraron de cor as rúas compostelanas. As cores que enfundaban os seus corpos eran símbolo da dignidade antagónica das penurias e das vexacións que sofreron após o golpe do Estado do 1936, por pertenceren a unha familia moi vinculada ao movemento anarquista e republicano.

O acto leva por título: "Flores de mil cores para As Marías".

Emporiso, o Ateneo de Compostela e a Asociación Cultural O Galo, organizan esta homenaxe na que se dará lectura a poemas e textos que rememoren a súa figura. Nin a data nin a hora son escollidas por azar. Ás dúas en punto saían a dar os seus longos paseos por aquela Compostela escura. O 18 de xullo as súas vidas de costureira foron truncadas polo fraticidio, a imnomia e a violación.

Convídovos a pasar, logo, polo paseo central da alameda de Compostela -lugar onde fican atempóreas- para celebrar que seguimos vivos, que a loita continua e que aínda estamos a tempo de falar e de lembrar, para que a súa historia non se esqueza.

Unha aperta

Participaremos entre outros: Bernardino Grana, Encarna Otero, Salvador García-Bodaño e eu mesmo.

II flotilla da Liberdade

2011-06-23T07:20:00.001-07:00

Irmáns e irmás! . Vémonos na obriga de vos enviar esta mensaxe-petición.

Como saberedes, 5 activistas, galegos e galegas, sairon onte mesmo do aeroporto de Baraxas cara a Grecia, para se embarcar na II Flotilla da Liberdade. Entre eles vai o noso compañeiro da Rolda de Rebeldía Antón Gómez-Reino, Tone, tamén membro de "fuga em rede" e do consello editorial de Altermundo, así como Fernando Blanco Arce, Alejandro Andares, Xesús Ramón Boán e Elvira Souto. A súa saída ao mar é inminente, malia que non coñecemos aínda datos exactos por causa das medidas de seguridade que a Flotilla, formada por uns 1.000 activistas de todo o mundo, ten que ter. A maioría deles irán embarcados no Guernika, barco do Estado español. O obxectivo: sortear o bloqueo da franxa de Gaza e descargar unhas 10.000 toneladas de axuda humanitaria (materiais de construción, educativos, etc.), así como denunciar novamente o que non fai falta nin explicar.

Non está de máis lembrar, se nos retrotraemos aos 9 activistas asasinados na primeira flotilla, que esta misión internacionalista é moi arriscada, mais profundamente xusta e comprometida. Israel xa advertiu que actuará con contundencia e mesmo disque ten preparadas as cadeas para meter os e as activistas. Tamén advertiu aos diplomáticos estranxeiros “que se ateñan ás consecuencias”. Pola súa parte, o Estado español, como a meirande parte desa “comunidade internacional” que por acción ou omisión leva décadas permitindo o apartheid en Palestina, desenténdese do que lles poida acontecer a estas persoas tan valentes. A ministra de Asuntos Exteriores, Trinidad Jiménez, dixo que o mellor xeito de axudar a Gaza é con presión diplomática en lugar de flotillas. "Desaconséllase encarecidamente embarcar en calquera buque da Iniciativa rumbo a Gaza polo grave perigo que pode entrañar para os participantes en dita flotilla", sostén unha advertencia colocada no sitio web da súa carteira. Non son quen de protexer ás persoas que, ademais, ampara a lexislación internacional?

Fronte o absoluto fracaso da “comunidade internacional” para resolver o conflito palestino-israelí, cómpre a organización da sociedade civil, que é o que estamos a ver aquí. Xa que logo, pedímovos a vosa colaboración en tres eidos:

Mantede informada á xente e viva a chama acesa polos nosos e polas nosas activistas. Podemos facer dende terra parte do que eles tratan de facer por mar. Teredes cumprida información, que incluirá as crónicas que o Tone, se se dan as circunstancias, poida enviar, na web de Altermundo: http://www.altermundo.org/category/movementos/frotinha/
Solicitámosvos que, na medida das vosas posibilidades, enviedes mensaxes de apoio ou a ser posíbel artigos a manoel@altermundo.org para facer públicos e teimar na información e concienciación diaria.
A maior parte dos e das activistas galegos e galegas que van cara a Gaza pagan do seu peto o seu convencimento, que tamén é o noso. Se tedes ocasión, podedes achegar axuda económica na seguinte conta da campaña BDS-Galiza: Entidade Triodos Bank. Número de conta: 1491 0001 26 2008108413
O Encontro Irmandiño esixe a responsabilidade do presidnete da Xunta de Galiza na garantía do benestar físico das activistas galegas, que amparadas pola lexislación internacional fan unha acción de axuda humanitaria e de denúncia dunha situación de inxustiza histórica.

Sen máis, recibide unha fonda aperta irmanidiña

Campus Sur, 05.06.2011 - Compostela

2011-06-07T08:21:00.000-07:00

Festexando o X aniversario de Nos-Unidade Popular.

Parabéns!!!!

Xa nas librarías!!

2011-06-06T08:17:00.000-07:00

Desde formulacións da crítica cultural neomarxista e desde a comprensión da teoría da solución espacial, o autor, debedor da tradición da xeografía social crítica, cuxo maior representante é o xeógrafo británico David Harvey, propón un roteiro por aquelas coordenadas urbanas que configuran a cosmovisión crítica de corte marxista na xeografía galega actual.
Como intervén o xiro da lóxica cultural na configuración
espacial das nosas sociedades? Que transformacións aconteceron nos procesos de acumulación de capital producindo un desenvolvemento xeográfico desigual? Estas e outras preguntas encontran resposta en (re)Imaxinando o universo urbano, unha reflexión sobre os procesos xeosociais e culturais que están a acontecer nas nosas cidades durante a chamada posmodernidade.

2011-05-30T09:27:00.001-07:00

Programa

CONCERTO CANCELADO

2011-04-14T03:25:00.001-07:00

Ola a todos!

Lamento comunicarvos que o concerto que tiña previsto para hoxe, xoves 14 de abril, foi cancelado por problemas administrativos do local no que ía ter lugar.

A alternativa era realizar o concerto no local contiguo (PUB), pero non se dan as condicións mínimas de sonoridade, disposición e comodidade para o público.

Así que lamento moito esta nova porque tiña moitas ganas de estar un anaco con todos vós.

Prometo non errar na próxima ocasión.

Un aperta

nova iniciación

2011-04-05T23:37:00.000-07:00

Pasou moito tempo dende a última vez que publiquei unha entrada no blog. Supoño que niso consiste a vida, en "tecer e destecer" activando e desactivando impulsos. Nestes meses a verdade é que collín pouco a guitarra (excepto nas festas de gardar), pero si que tiven pausa e tino para rematar de lle dar forma e contido a un puñado de cancións.

Así que como acto de disciplina revolucionaria e lúcida, trato agora de retomar o camiño das sensacións musicadas. E para comezar a función, quero convidarvos a un primeiro concerto en Compostela. Dalgún xeito é unha nova iniciación. Tras confirmar a data e o lugar, sinto cóxegas no baixo fondo e ténsanseme as cordas vocais. Así que afronto este compromiso coa ilusión do primeiro concerto e defenderei estes temas novos coa humildade de quen ensina partes da súa intimidade emocional. Espero non defraudar a ninguén.

A cita será o próximo xoves 14 de abril ás 22:30 horas no Bar La Radio (san fiz de solovio, 6) en Compostela.

Agardo contar con todos vós, os grandes amigos de sempre, e tentaremos sumar almas nesta remozada aventura. Tratando de sumar noites de corazón agredido e voces quebradas áos nosos currículos. Total...como diría Moncho Ramos: quen quere vivir para sempre?

un anacronismo musical

2010-06-03T01:30:00.000-07:00

...en este país si dices que tus referencias son Bob Dylan, Neil Young, Jonni Mitchell o Donovan eres un tipo cool. Si dices que tus referencias son Paco Ibáñez, Serrat, Silvio, Aute o Pablo Guerrero eres un nostálgico, un anacronismo musical.
Ismael Serrano

Estou, estes días, tratando de dar os últimos retoques a algunhas novas composicións. Despois haberá que ensinar paseniño o material para ver cómo (a)senta. Primeiro aos máis próximos (compañeiros e irmáns), despois a posibeis productores e facedores de música e por último, á coleitividade.

Levaba tempo cavilando en darlle un aire distinto ás miñas cancións. Cando digo distinto refírome a fuxir das etiquetas e a buscar o que se consideran actualizacións, se cadra buceando no universo do pop. En mente apañar unha guitarra acústica e non me centrar tanto nas cordas de nylon. Compoñer pezas máis curtas que sexan directas para non agotar ao que escoita.

Porén, supoño que non estou feito para satisfacer eses obxectivos. Coido que non me podo considerar un disciplinado nesa disciplina. O que algúns consideran "ranciadas", para min constitúen excusas perfectas para deitar versos con música sobre un padel. Tamén, intúo que os meus dedos non están afeitos ao arpexio áspero da acústica, aínda que recoñezo que debezo por unha.

Non sei qué sairá como resultado de todo isto, nen se eu tamén estou encadrado no contexto do "anacronismo musical". Escribo o que gosto de escribir, o que penso que pode aportar fendas para denunciar a perversión da realidade. Experimentar a simbiose entre a vivencia persoal e a realidade coleitiva.

Despedido, readmisión!!!

2010-04-26T23:18:00.000-07:00

"Hai homes que loitan un día e son bos. Hai outros que loitan un ano e son mellores. Hai quen loitan moitos anos, e son moi bos. Pero hai os que loitan toda a vida, eses son os imprescindibeis."
Bertolt Brecht

Se cadra foi a través do "Sueño con serpientes" de Silvio que moitos coñecimos estes versos cargados de significado do Bertolt Brecht. Persoalmente, son versos que me teñen acompañado en moitas loitas e reivincacións ao longo destes anos. Como refuxio arquetipo volvo unha e outra vez sobre eles, quizais con frenética esquizofrenia, para coller folgos e para visualizar exemplos cidadáns conscientes que sen cansanzo posúen esa rara capacidade militante de estar sempre imaxinando faixas para outros mundos, dentro deste.

É o caso do meu amigo e irmán Paco Manrique. Foi vítima da represión máis rastrera e canalla na empresa Xade, que xestiona as instalacións deportivas no Concello de Santiago. Despois de anos de loita e compromiso, foi despedido do xeito máis cruel e vulgar pola xerencia, coa connivencia e beneplácito do alcalde de Compostela. Tendes máis información deste sucedido e de todos os anos de loita en www.xadesolidariedade.blogspot.com/

Por iso, cando Paco envía un dos seus correios electrónicos, sabes que na túa caixa de entrada o que tes é un convite a manifestarte, a exercer rebeldía, a non claudicar. E por iso, tamén, agradézolle a súa loita e entrega, a súa capaciddade de estar sempre removendo consciencias.

PRÓXIMA CONCENTRACIÓN DE PROTESTA XOVES 29 DE ABRIL ÁS 20H. DIANTE DO MULTIUSOS DE SAR

Bicos

traca final e aniversario!!!!

2010-03-29T03:43:00.001-07:00

Hola a todas e todos,

Despois de 4 mércores intensos de concertos (grazas a todos pola asistencia), este próximo mércores 31 de marzo poñemos punto e seguido aos directos composteláns.

Ímolo facer dun xeito orixinal e aproveitando ás circunstancias do día. Primeiro, porque co concerto deste mércores, inícanse os actos que Alberto ten programado para conmemorar o I Aniversario do Rhythm&Blues (podedes ver o cartaz na imaxe). Segundo, porque sendo véspera de festivo imos adiantar unha miga a hora do concerto (será a partir das 21:00h) para "aproveitar" o serán e entrar na noite xa cos deberes feitos. Terceiro, porque para tal evento vou intentar convocar a unha serie de artistas (uns que xa apareceron nestas noites pasadas e outros que non) para facer un recital máis heteroxéneo a modo de jam session de cantautores.

Así que xa sabedes, agardámosvos este mércores a partir das 21:00 horas para poñer fin (de momento) aos meus concertos no Rhythm&Blues e para dar comezo aos actos conmemorativos do I Aniversario do local.

Foi un pracer compartir esas noites con todos e todas. Pronto farei un resumo de novas...

Apertas sentidas

2010-03-21T11:07:00.000-07:00

Quixera agradecer a todas as persoas que se achegaron aos concertos dos tres primeiros mércores de marzo. Aos que aínda non vos achegastes tedes a oportunidade nestas dúas últimas semanas do mes. Lembrade a cita é os mércores de marzo ás 22:30 horas no Rhythim&Blues (praza da Algalia de Abaixo).

Este pasado domingo a xornalista Alexandra Moledo publica en LVG unha reportaxe titulada "Con la música en vivo a otra parte". Fai un repaso do complexo camiño que ten tomado o panorama das actuacións en directo en Comopstela. Agradezo a oportunidade de paticipar pero non sei se case unha hora de entrevista telefónica quedou ben recollida en apenas dúas frases.

Finalmente, quero aproveitar a ocasión para expresar a miña satisfacción por como están a ser os concertos. O meu agradecemento pola resosta que me estades a dar. Sería moi difícil que isto saise adiante sen o voso apoio.

Apertas

nova cobertura dos medios...

2010-03-09T23:29:00.000-08:00

Nesta foto aparecen tres míticos que non faltaron o mércores pasado ao concerto: Paco Constenla, Fernando Mata e Roxelio Fernández. Ataviados cos seus complementos nocturnos ocasionais: a estrella galicia e o gintonic. Xusto colocados estratexicamente no Muro das lamentacións. Tres cracks indispensabeis!!!

Agora, ao tema do post....

Na actualidade a maioría das iniciativas modestas dependen para a súa difusión, case por completo, do espallamento social que tradicionalmente se coñece como "boca a boca". Supoño que non hai mellor selo de garantía da calidade dun espectáculo que o que che poida dicir sobre el un colega. A este proceso sumáronse hai uns anos as redes sociais dixitais: blogs, facebook, fotolog, tuenti ou twitter. Efectivamente, a gratuidade encuberta de blogs coma este ofrecen a todas as persoas a posibilidade de difundir as súas actividades e pensamento e tamén acceder á información a milleiros de cidadáns.

Porén, semella que os medios comunicación tradicionais (prensa, tv ou radio) seguen a ter unha relevancia maior. As actividades que teñen a sorte ou o privilexio de apareceren neles adquiren unha importancia amplificada e conquiren un grao de socialización máis amplo. Non sei cómo poderemos mudar esta situación de pseudomonopolio mediático da información (cos distintos niveis de manipulación que leva engadidos) pero semella que camiñamos neste sentido no bo camiño.

Todo este rollo que vos larguei é para dicirvos que hoxe pola tarde gravarei un programa de televisión nos estudios de Localia TV e que será emitido proximamente. Esta ocasión serve para promocionar os concertos dos mércores de marzo no Rhythim&Blues de Compostela a partir das 22:30h.

Agárdovos a todos!!!!

PD: supoño que hoxe, na nosa loita particular coa carta televisiva, teremos que adiar até as 23 horas o comezo...

mércores 10 de marzo...nova cita!!!

2010-03-08T00:14:00.000-08:00

Descubrín que Alberto cambiou o nome do local estes últimos meses. Agora quere chamalo Algalia Café&Copas. Supoño que para remozar o ambiente e pasar páxina a cousas novas.

Porén, hai que recoñecer que a denominación anterior, Rhythim&Blues, está amplamente expandida por Compostela e ten sona polo seu ambiente de cachondeo. Así que, como innovación, agora estase a pensar o tema de que un mesmo local poida ter dúas denominacións: unha para mañá e tarde máis sosegada e tranquila e outra para as noites de copas e festas.

En todo caso, como xa sabedes, no Algalia Café&Copas ou no Rhythim&Blues vou a seguir tocando todos os mércores de marzo a iso das 22:30 horas. Anímovos a vir, a cantar, bailar e festexar e, se vos animades, a tocar un temazo como foi o caso dos meus amigos Iván Tarrío ("chica de froiz") e Roberto Sobrado, ("percebes ven!")no primeiro dos recitais e que animaron o cotarro de xeito sensacional.

Unha aperta fonda e xa sabedes, espérovos o mércores!!!!

a cobertura dos medios....

2010-03-03T08:49:00.000-08:00

Déxovos un par de avisos sobre os concertos deste mes que saen nos medios de comunicación.

En La Voz de Galicia aparece esta reseña con foto e todo elaborada por Concha Pino:

http://www.lavozdegalicia.es/santiago/2010/03/03/0003_8329734.htm

Hoxe a partir das 18:30 estarei no programa de Radio Obradoiro "El Chispazo" dirixido por Sandra Romero.

Obrigado!!!

Sobre os concertos de marzo...

2010-03-02T01:30:00.000-08:00

Pequeno cuestionario que me fixo o xornalista Lois A. Trabazo.

Volves ao escenario neste 2010 desta volta en formato pequeno acompañado unicamente pola guitarra…

Así é. Despois de case tres meses sen tocar en directo e tras comprobar que este ano Xacobeo 2010 ía ser máis do mesmo, ou se cadra pior, en relación a contratacións decidín lanzarme a regresar a onde comecei neste oficio que son os pequenos garitos e cafés de Compostela. Se cadra precisaba retomar o contacto en primeira persoa co esforzo e coa disciplina que supón preparar uns cantos temas para interpretar cada semana e recuperar certas sensacións no tocante á relación íntima co público máis próximo.

Qué imos poder escoitar nestes concertos?

Estes concertos responden a dúas motivacións principais. Por unha banda, queríame reatopar coas miñas referencias en directo. O propósito é recuperar historias alleas coas que crecín como cantautor e facelas propias colectivamente. Para iso preparei unha serie de temas dos principais músicos e autores que teñen marcado o meu xeito de comprender a canción autor. Non faltarán temas de Aute, Silvio, Sabina, Serrat, Paco Ibáñez ou Milanés que son os máis grandes. Por outra, e coaligando co anterior, estes concertos pretenden ser unha reivindicación dos circuítos culturais alternativos. Pretendo facer honra da tradición dos cafés e salas de Compostela que teñen perdido aquel dinamismo de trovadores e titiriteiros que tiñan hai unha década e tamén reclamar a vixencia dos pequenos espazos para a canción de autor. Se cadra é moito máis necesario recuperar estes costumes en pleno Xacobeo; se as administracións non ofrecen unha programación digna para o nivel de atención e a calidade do público compostelano, ésta terá que ser suplida polos pequenos circuítos culturais que hai que recuperar.

Qué podemos esperar deles?

Intentaremos que haxa un pouco de todo: risos, momentos máis tranquilos, animación, bailes. O esencial é que exista improvisación. En todo isto ten un papel importantisimo o público que será o encargado de interactuar coas cancións escollidas. Ademais, haberá a posibilidade de participar activamente a través do “micro aberto”. Aqueles que o desexen poderán interpretar algún tema en directo.

Por qué no Rhythim&Blues?

Porque o seu responsable, Alberto, amosou unha grande convicción e unha determinación por dar acobillo a esta iniciativa. Dende que se fixeron cargo deste local os novos donos, falamos deste asunto, de dinamizar as noites compostelanas e de recuperar aqueles tempos nos que mesmo existía competencia entre os garitos e cada noite había algún concerto na cidade histórica. Así que pouco a pouco a proposta foi madurando e agora vimos a posibilidade de probar a ver cómo responde a xente.

Finalmente, qué mais podes engadir para animar ao público a asistir a estes concertos?

Realmente, convido de corazón a todas as persoas que gosten da canción de autor e que queiran pasar un bo rato as noites dos mércores, agora que a chegada da primavera é inminente.
Porén, vou enviar unha mensaxe moi concisa a miña xeración; aqueles que temos nacido entre o 1979 e o 1980 e que entramos recentemente na década dos 30. Estes concertos pretenden ser un recoñecemento e unha homenaxe a un xeito de vida e a un modo de comprender a amizade. Agora que as responsabilidades cotiás nos impiden vernos tanto como quixeramos, que xa non frecuentamos os peores garitos ás peores horas, agora que nos levantamos por sistema ás 7 de mañá medio cabreados para “facer” de oficinistas, pois precisamente agora é o momento de facermos unha reivindicación coleitiva por recuperar -aínda que sexa por un instante- aqueles tempos que nos fixeron como somos e lembrar que seguimos estando vivos. Por moitos anos...

de volta á escena!!!!

2010-02-23T23:53:00.000-08:00

Este próximo mes de marzo vou estar os mércores á noite en horario de máxima audiencia (competindo coa Champions e co "Gran Hermano" -entre outras delicias gustativas televisivas) tocando no Rhythm&Blues, mítico garito da noite compostelana.

Serán os meus primeiros concertos do ano e para eles non preparei ningún repertorio especial nin tampouco apresento novo traballo. Apetecíame moito volver ás orixes e voltar á escena para bromear, versionear, compartir historias roubadas e facer propios eses temas alleos que nos levan acompañado toda a vida: Silvio, Serrat, Sabina, Paco Ibáñez, Pedro Guerra, Ismael Serrano, Zeca Afonso, Jorge Drexler, Kiko Veneno...en fin os que xa coñecedes! Por suposto tamén botarei algunha canción do meu repertorio tradicional.

O garito aínda que limitado en espazo é acolledor e trataremos de rememorar aquelas canturreadas do Pubis Pronovis, incluíndo o micro aberto para todos aqueles que se queiran animar a interpretar un par de cancións ou simplemente para contarnos algunha historia. Así que animade aos vosos colegas...

Finalmente, ademais de convidarvos esta vez como sempre, quero a agradecer a Alberto a confianza depositada e a súa iniciativa por dar acobillo a estes concertos. Dixo que si sen dubidalo e isto é de agradecer nos tempos que corren, cando Compostela está a perder o seu encanto de titiriteiros e trovadores...

Xa sabedes serán todos os mércores de marzo a partir das 22:30 horas no Rhythm&Blues (praciña da Algalia de Abaixo).

Agardo po vós!!!

o que estou a escoitar (III)...

2010-02-22T07:59:00.001-08:00

The very best of Kris Kristofferson

Kristopher Krisfofferson naceu o 22 de xullo de 1936 en Brownsville, estado Texas, é compositor de música country. Coñecido por canciones como Me and Bobby McGee, Sunday Mornin' Comin' Down, y Help Me Make It Through the Night. Kristofferson ten colaborado con outras figuras da escena de Nashville como son Shel Silverstein ou Fred Foster.

En 1970 grabou o seu primeiro disco, Me and Bobby McGee, que rapidamente se converteu nun suceso e o deu a coñecer como cantante.
No mesmo tempo, en 1971 o director cinematográfico Dennis Hopper contratou a Kris para o elenco de actores do seu filme The Last Movie. Istoo supón o inicio da súa carreira como actor, con títulos tan destacados como Pat Garrett and Billy the Kid (1973), Bring Me the Head of Alfredo García (1974) ou Heaven's Gate (1980).
A partir dese momento, continuou cunha dobre carreira, nos mundos do cinema e a canción country, que ten sido exitosa en ambos ámbitos.

anos de facultade...

2010-02-22T07:28:00.000-08:00

Aquela mañá ao despertar deime conta de que non era unha mañá calquera. Tiña unha resaca que metía medo. Un non sabe até qué punto pode doer a cachola até que sofre unha resaca como aquela. O curioso é que o último que recordaba da noite anterior era a escena de dous tipos semi-espidos danzando enriba dun sofá naquela casa-museu reconvertida esa noite en puticlú de estrada comarcal.

O alcol barato fluía globalizador entre a xente que concurrira á festa. Dende o meu curruncho mesmo albiscaba de cando en vez, algunha borrosa figura feminina que semellaba apetecíbel. Supoño que todo é apetecíbel despois dunha ducia de misturas etílicas distintas, mesmo eu. A atmósfera, dominada por sustancias sicosomáticas, tampouco axudaba moito a atoparlle sentido a aquela desdibuxada estancia.

Recordo que naquel momento arrepentinme de non ter sacado o puto carné de conducir para bulir canto antes de alí e tamén me viñeron imaxes de meus pais recriminandome non telo sacado. Non hai nada pior, nen máis patético, que estar cego coma un can e que a memoria só acerte a recordar aos teus pais.

En fin, xúroche rapaz, que se non fora pola abobinábel borracheira que levaba e por unha moza que parecía que non paraba de me sorrir, tería marchado lonxe de todo aquel tugurio. Oh! si, as cousas terían sido distintas se non me namorara aquela noite do cheiro nauseabundo que desprendían aqueles tipos, oh! si, sen dúbida, hoxe todo iría mellor, cando menos o bo do “George” non tería desaparecido.

Decidín darme unha ducha. Máis por sanidade pública que por hixiene persoal. Tomei un par de medicamentos que lle roubei a unha curmá miña había un tempo. Lembro que dixera:

-é o que tomo eu para a regla, con isto non hai dor que se resista- (e puxérase a rir). Tomeino dun trago.

Puxen algo de música, creo que recordar que Jim Morrison pareceume o máis apropiado. Quedara algo farto da música da noite anterior. ¡Qué razón tiña aquel tipo fedoñento que lle ofreceu unha malleira das boas ao responsable das condicións auditivas! Iso si que era un acto terrorista. Ademais, ¿cómo hostia pretendía o canalla do "dj" que enganase a aquela loira con aquel terríbel son saíndo a todo volume da sá contígua?.

Decateime de que a estratexia era fodida, así que deixei por un momento de falar de David Harvey. Deixeino despois de que unha das reaccións da moza ao falar de capital ficticio foran un par de arcadas. Non pretendía intercambiar fluxos salivares con ninguén que tivera rematado de vomitar facía un par de minutos, así que intentei que fose ela quen contara algo interesante e xuro que intentei poñer atención en cada verba que saía dos seus beizos, incluso pensei que calquera cousa naquela situación podía dar pé a unhas boas gargalladas, en fin: intento fallido.

Recordo que precisamente foi naquel intre cando me presentaron ao anfitrión daquela festa. Feliciteino polas condicións putrefactas do garito...

-por certo, ¿onde cona se mexa aquí?-.

Xuro, meu amigo, que de camiño a faculdade ao día seguinte, tiven que parar a arrepentirme varias veces do sucedido. E non polas imaxes bílicas que provocaba na miña cabeza a profunda acidez que reinaba ao longo do meu malpocado aparato dixestivo. Os actos da perdida madrugada eran terribeis acontecementos para a dignidade humana e arrepentirse era o mínimo que podía un mortal coma mín facer naquela mañá de inverno.

Iso ou parar xunto ao “Mc Eihan” a rematar de reventar o estómago cun par de viños acompañados duns ardentes "rabiosos". Pasóuseme seriamente polo pensamento pero nin sequera eran as doce da mañá e probabelmente era moi cedo, incluso para o “Mc Eihan”.

En todo caso, e paradoxicamente, algo me dicía que xa era demasiado tarde para fuxir daquel pesadelo, xa estaba embuído, idiotizado. Despois unhas cantas vallas amarelas, un tipo facendo salto de altura baixo a intensa mirada dun funcionario público e un cacho de carne pouco feito acompañado de varios litros de viño. Idilio, paraíso...se é que existe o máis alá, agardo que cheire como aquel lugar.

Cheguei á cafetería. Era venres e non había nin Deus. A verdade é que anos despois aínda non recordo qué carallo facía eu alí cunha resaca tan caralluda, podendo estar durmindo a mona. Juan tróuxome o que lle deu a gana.

-Coido terche pedido un biterkas-. Café está ben.

Sempre está ben se o teu propósito é non levar unha vida sán. Supoño que o máis apropiado naquel instante sería atopar un recuncho quente onde me refuxiar e, porén, algunha forza indefinida condeábame cara ao desarraigo, á máis inmesa intemperie.

Xa non andaban perto os cinco ou seis alcólicos que determinamos en rematar a noite, xa de mañá, nun local no que escaleiras abaixo, o ser máis vivo que te podes atopar
son as ratas dos wc. Alí estabamos, tentando manternos de pé, serpenteando confundidos, bébedos de fusilánime aspereza, emporcados até a testa da nosa propia tolemia.

Eramos felices, sen un can...pero co sabor da mellor das victorias. Cinco ou seis almas negras que representabamos a unha colectividade enteira. Aos que deixaron a cova dos soños desfigurada sen fillas, aos que levaron até límites infernais a luxuria con pecaminosa indolencia, aos que abusaron da hospitalidade servil do pasado envolto en bebidas de alta graduación e baixo prezo. As orxías nos pazos nunca foron do meu agrado. Por iso, aquela noite era feliz, porque prefiro viño do ano en casa humilde pero digna, que o mellor dos licores disfrazado de petulancia e de fachenda.

Di o poema: "se van aos infernos amantes e borrachos / quedará o paraíso deserto e despoboado". Tamén Bukowski o ten claro: "os tugurios énchense / os vertedeiros énchense / os manicomios énchense / os hospitais énchense / as tumbas énchense / nada máis se enche". Non sei o que digo nin o que penso (isto é meu). Non sei onde estarei mañá, nin con quen pasarei garrafas e festas.

Supoño que as resacas cada ano que pase serán máis duras de sobrelevar e agardo ansiosamente que qué sei eu qué mulleres impregnen de malestar kafkiano o meu sobrevivir.

PD1: Este texto foi escrito-non recordo ben- a comezos do verán de 2004.
PD2: A foto é dun concerto en Praterías (Santiago DC) acompañado por André na frauta (hoxe grande concertista) e Alberto Paredes (xeógrafo e baixista de Los Ruines).

proxecto(s)

2010-02-11T04:08:00.000-08:00

Teño entre as mans algo de material musical novo. Algunhas cancións recén chegadas e outras case só bocexadas. En total non máis 10 ou 11. A medida que pasa o tempo costa máis que saian as composicións, por ausencia de tempo, por buscar mellores calidades e remates. Non sei o caso é que saen algunhas de cando en vez e agora toca facer algo elas.
Por outro lado, unha vella teima xa comentada neste blog. Arranxar e gravar temas antigos que non tiveron oco noutros discos. Fixen repaso e saíron 12 e outro máis que gostaría de producir de novo.
Con tanto material non sei qué facer primeiro, se facelo todo xunto e editalo nun disco dobre, se comezar polo novo e seguir tendo ese proxecto antigo no baúl.
Nos últimos días pásaseme pola cabeza facer unha especie de xogo de dobre intensidade. Cos temas novos que sairon bastante potentes, producilos cuns arranxos contundentes metendo guitarras eléctricas, batería, baixos etc…Cos antigos facer unha producción máis núa, con guitarras clásicas e acústicas como base e con instrumentos solista ou de acompañamento pero con liñas moi simples como frauta, bouzouki, piano, contrabaixo…
O modo de os presentar é o de menos. O máis importante é ter folgos para emprender o proxecto. Veremos que sucede.

o que estou a escoitar (II)...

2010-02-11T03:49:00.000-08:00

Dende o ano 1999, Emmylou Harris celebra un tour nacional denominado "Concerts for a Landmine Free World" (Concertos por un mundo libre de minas"). Todos os beneficios obtidos grazas á venda de entradas van parar á "Asociación de Veteranos do Vietnam", que ano tras ano axuda ás víctimas inocentes de conflictos bélicos. A xira tamén ten como obxectivo concienciar da permanencía de minas antipersoa nalgúns países do mundo. Algúns dos artistas que se uniron a esta causa iniciada por Harris, foron Mary Chapin Carpenter, Bruce Cockburn, Sheryl Crow, Steve Earle, Joan Baez, Patty Griffin, Nanci Griffith, Willie Nelson, y Lucinda Williams.

RdR: antídoto á desposesión

2010-01-28T23:27:00.000-08:00

ARTIGO ENVIADO A "XORNAL DE GALICIA" E QUE DEBERÍA TER SIDO PUBLICADO O 29/01/2010

Abrir as fiestras, escoitármonos, rozar os camiños abandonados e hoxe intransitabeis. Recuperarmos as canles de comunicación entre a cidadanía activa e as organizacións políticas que as representan. Na altura, en plena crise de descrédito no xeito vulgar da política institucional, sen apenas referencias nin referentes coleitivos, nunha situación de absoluto desamparo ideolóxico, era urxente un esforzo por poñer as organizacións políticas e as sociais a intercambiar impresións entre si. Á chamada responderon case todos afirmativamente, pero non botaremos en falta a ninguén dos que non quixeron estar, aínda que sexa mágoa.

Esta é a fórmula que a Rolda de Rebeldía propón para curar os procesos de esclerose que padecen as actuais estruturas dos partidos. Comentounou Beiras con clareza: "A esquerda atópase nun laberinto análogo ás corredoiras deste país que, unha vez que se asfaltaron as pistas, quedaron a monte. Trátase de rozar eses camiños e volver a transitar por eles". Xunto con este antídoto, a RdR, pretende estimular a xeración dunha masa crítica en toda a extensión semántica do concepto; en canto coleitivo heteróxeneo de combate ao sistema socioeconómico establecido e, tamén, en canto organización de vangarda (mesmo eleitoral) nucleizada en tres ou catro ideas forza (de mensaxe sinxela que non simple) en clave de común denominador.

Este cometido de diálogo afróntanse por primeira vez no contexto da nosa nación. Unha nación que padece a acción combinada de diversas agresións directas dirixidas a liña de flotación. Hai xa case 40 anos que alguén tratou con acerto, facendo releitura de Robert Lafont, as consecuencias da desposesión (hoxe financeira) en Galiza. E diso mesmamente se trata, de elaborarmos os contidos dun manual de descolonización, de artellar coleitivamente as coordenadas dun libro de bitácora adaptado aos novos procesos de loita e contestación que se están a dar en todo o mundo.

En vésperas de iniciar o camiño para conquerir estes obxectivos, semella que chegou o momento de abandonar o escepticismo e as posturas pouco construtivas e afrontar o futuro con entusiasmo. O bo de Manolo Sacristán fundara esa revista de nome Mientras tanto, como metáfora que explicaba que mentras non houbese un proceso de transformación social, a publicación de reflexións era todo canto se podía facer. Pois ben, a Rolda de Rebeldía quere dar resposta a ésta e outras teimas históricas. Reitero o convite.

o que estou a escoitar (I)....

2010-01-26T03:44:00.000-08:00

Johnny Cash at Madison Square Garden

Con Dylan en 1969...

O paracaidista

2009-10-29T04:34:00.000-07:00

En termos de organización política, un paracaidista era aquela persoa capaz de constituir unha asemblea sen máis medios que o deixarse caer nunha localidade. Ela soa, sen atencións nen colaboracións, comezaba a falar coa xente, a expoñer as súas ideas e a seducir consciencias. Nen sequera se podía considerar unha guerrilla; tratábase dunha soa persoa a súa sorte como se a organización a deixara caer dende un avión coa misión de construir tecido militante. Unha tarefa ardua e lenta que a maioría das veces fracasaba. A esquerda padeceu este drama e, en boa medida, creceu así na clandestinidade. Qué tristeza non poder contar con compañeiros/as!!! A parte de temararia e seductora, a persoa paracaidista, debía posuír a cualidade innata da xenerosidade e do recoñecemento do colaborador. Primeiro porque a súa convicción no proxecto era moito máis estábel e madura; segundo porque o paso realizado por cada membro novo da asemblea era unha mostra de valentía e compromiso.

En toda esta historia (que posúe importantes doses de romanticismo) unha cousa está clara; o paracaidismo non semella un xeito nin eficiente, nin eficaz, nin operativo para desenvolver ningún proxecto de vida e mesmo, en termos bélicos, este tipo de accións son desesperadas e responden a unha última opción. Por exemplo, en paracaídas déixanse caer os paquetes de axuda humanitaria en territorios en conflicto cando non existe outra posibilidade.

Nunca comprendín a fachenda ficticia que rodea a determinadas profesións vinculadas, en esencia, coa creatividade, a artesanía ou a imaxinación. Semella como se a esquizofrenia e a egolatría, coma curmáns lonxanas, actuaran como condimento enaxenador do contexto no que se (sobre)vive. Quero dicir, cando un se enrola nunha tarefa profesional absolutamente fascinante e enriquecedora, dende a posición de protagonista e non se acredita na importancia do equipo, da colaboración e da cooperación (en troques da competición), entón está de antemán condenado ao estrepitoso fracaso. A cobiza histriónica actúa como detonante negativa.

Ademais, a tensión que se xenera neste tipo de carreiras sen límite provoca situacións grotescas de sobre-explotación. De feito, determinadas profesións de sona que hoxe ocupan páxinas nos magazines dos xornais e obteñen premios internacionais non serían comprensibeis sen esa situación abafante de desigualdade (refírome mesmo en termos laborais). Dende o meu punto de vista, nestas aventuras non existe correlación entre a visión externa destas profesións e a situación que acontece portas adentro. Non resulta nada meritorio ofrecer unha imaxe educada e amábel para a esfera pública e logo ser un canalla na habitación conxugal ou cos teus subordinados no obradoiro. A lucidez do artesán radica na xenerosidade de ensinar e recoñecer os esforzos do aprendiz. É o único camiño para consagrarse coma mestre no imaxinario do(s) discípulo(s).

As profesións técnicas vencelladas dalgún xeito á arte como, entre outras, a arquitectura, a xestión cultural e, ultimamente a cociña, están sometidas a presións constantes. Sucede algo similar no endogámico e servil mundo da Universidade e da academia. A competencia é brutal porque só chegan uns poucos ao recoñecemento público (que a simple vista semella o obxectivo fundamental). Porén, non é descoñecido que o arquitecto, o xestor e o cociñeiro –chef- (nestas alturas) non serían o que son socialmente sen contar con verdadeiros exércitos de colaboradores. Atentos aprendices que absorven as ensinanzas con ilusión, esforzo e traballo.

Ao final, o que se a pon a discusión con estas reflexións son as estructuras piramidais e verticais que converten aos colaboradores en vasalos sometidos á constante chantaxe do sistema de competición, alimentado polo escenario simulado das tendencias culturais postmodernas e pola reticente e desconfiada presenza do artesán. A individualización, como concepto perverso, levada ao extremo do ámbito empresarial e profesional.

Ninguén discute aquí que para ser un referente en calquera eido da vida son necesarios de modo combinado traballo, esforzo e talento. A creatividade e a imaxinación constitúen o resultado da fricción das tres anteriores cualidades. Porén, existen mundos máis alá da porta dos nosos despachos e, por suposto, dende o esbozo nun pano até o edificio construído cómpre a colaboración e a aportación dun importante equipo…tanto ou máis que a propia idea. Reparemos senón cantas ideas, propostas e suxerencias fabulosas fican no tinteiro por non existir un equipo de traballo que as desenvolva? O risco de pensar que o mérito dun éxito deste tipo é individual e non colectivo conduce á inacción, ao ostracismo e á indiferencia social.

Tampouco é discutida a patente das ideas nin a autoría da creación. Non é un problema de apropiación indebida, porque cada eslabón da cadea coñece as súas funcións e, polo tanto, as súas atribucións e sería un suicidio para o colaborador pretender extralimitarse no seu papel. Entón, tampouco collen sentimentos de envexa nin descofianza, e moito menos por parte daqueles que ocupan un posto máis alto no escalafón. O heroísmo non é unha condición autodefiníbel nin autoatribuíbel, non se escolle senón que se adquire por concerto social.

Moitos tivemos, nalgún momento e por algún motivo, a mala sorte de ter que iniciar proxectos de modo individual, como paracaidistas (porque non había outro modo de arrancar). A cada tropezo, a cada fracaso sempre botas man dun compañeiro, dunha persoa que asuma o teu traballo como propio…e crédeme que é moi satisfactorio ver como o teu soño é encarnado por outra persoa. Ese constitúe o éxito fundamental máis alá do recoñecemento e a crítica. Cando logras engrasar unha banda -un equipo- e comezan a facer aportacións autónomas ou a actuar con independencia pero xa cuns criterios consolodidados. Iso é ter equipo e ter éxito.

Todos somos aprendices perpetuos e artesáns brillantes ao tempo. O éxito do paracaidista reside no coleitivo. Que ninguén se esqueza.

os meus amigos nos fogóns!!!

2009-10-26T02:30:00.000-07:00

Escribo esta entrada para lembrarme de tres amigos que por unhas cousas ou por outras manteñen unha intensa relación cos fogóns. Ademais, hai bastante tempo que non os vexo por diversos motivos: exilio laboral, axendas antitéticas ou por tunante.

O primeiro é Alén Tarrío, xefe de partida de primeiros do Restaurante Ferrero. Deben estar a realizar un fabuloso traballo baixo a batuta, dirección e a autoría de Paco Morales, porque en El Viajero (magazine de El País) deste pasado sábado, o importante crítico gastronómico José Carlos Capel lles adicaba este artigo. A valoración é dun 8 global. Así que felicidades para Alén, polo seu esforzo destes meses, como colaborador desta importante e prestixiosa cociña. A seguir con ánimo!!!

O noso segundo chef, é Paco Manrique (que ten peito de coiro de cacique...ou tiña hai anos). Na súa axetreada vida de socorrista/activista/sindicalista, atopou tempo este ano para adicarse profesionalmente aos preves e ás elaboración culinarias. Faino no Garum de Compostela, situado na praza das Penas nº 1 (en Sam Roque, frente ao colexio La Salle). Podedes consultar os menús que elabora no seu blogue. O mellor de todo: gastronomía de altura a prezos populares!!! Eu aínda non puiden achegarme, pero pronto caerá. Paco, parabéns pola iniciativa porque non é doado ofrecer ese tipo de cociña con recursos limitados.

Finalmente, unha lembranza para outro habitante "amateur" dos fogóns e as parrillas. Aqueles de vós que frecuentades as tabernas do país, decataríadesvos da ausencia sen xustificar de

Manuel Roxelio Fernández. Este chaval, que en tempos tiña un futuro asegurado como empresario do pulpo e do cordeiro á brasa na zona de Lavacolla (tamén lle pega algo á cabra ao estilo de Cornes), desapareceu do mapa todo un mes coma os señoritos para ampliar as súas investigacións culinarias no Ecuador!!! A lástima é que pronto estará de regreso....boa noticia para os bares e mala para os nosos fígados.

En fin, até aquí a crónica que quería elaborar para estes tres compañeiros de batallas!

Para os demais, os habituais bicos.

Marcha Mundial pola Paz e a Non Violencia

2009-10-22T02:08:00.000-07:00

Son incontabeis os conflictos que hoxe asolan ao Planeta coa súa furia depredadora. Escoller un entre tantos faise unha frivolidade. Fronte á barbarie imperante cómpre que a Sociedade Civil asuma a súa responsabilidade e resposte con cntundenca ás agresións recibidas por parte dos poderosos do sistema e os vencedores da Historia.

O Seminario Galego de Educación parar a Paz, (apoiado por numerosas organizacións) realiza un acto este domingo 25 de outubro ás 12:30 horas no Teatro Principal de Compostela con motivo da Marcha Mundial pola Paz e a Non Violencia.

http://www.sgep.org/modules/contidos/pdf/INVITACION.pdf

No acto pacifista participaremos un grupo de persoas implicadas coa motivación do evento.

PROGRAMA

* Presentación
Begoña Fontenla (TVG)

* Entrega da gaita galega que percorrerá o mundo coa Marcha
Mundial pola Paz e a Non Violencia
Actuación de:
Pepe Ferreirós (Milladoiro)

* Intervencións institucionais

* Lectura do Manifesto de Compostela pola Paz Mundial e a Xustiza
Manuel Dios Diz (Seminario Galego de Educación para a Paz)

* Intervencións poéticas:
Luis González Tosar
Marilar Aleixandre
Concha Rousia
Iolanda Aldrei

* Contacontos:
Anxo Moure (Bicis pola Paz)

* Intervencións Musicais:
Pepe Costenla
Xoán Curiel
No title (Loli e Leo)
Emilio Rúa

* Clausura:
Pepe Ferreirós: Himno Galego

Bicos e apertas sentidas para todos!!

este sábado no toural en compostela festa polo galego!!!!!

2009-10-13T08:50:00.000-07:00

...e o domingo á manifestación que organiza a Plataforma Queremos Galego a prol da nosa língua, de poder expresámonos no noso idioma, de exercer os nosos dereitos...

Fronte ás agresións que estamos a sofrir cómpre encetar unha grande contraofensiva. Así que este sábado na praza do Toural en Compostela estarei tocando xunto a outros músicos e artistas do país. A celebración comezará ás 18:00 horas e durará até que o corpo aguante. Entre moitos outros estarán o Leo i Arremecághona, o Roberto Sobrado e, se cadra, o Miro Casabella.

Anímovos a participar e a non ficar na casa!!!!

Bicos

Para pechar outubro....

2009-10-05T09:14:00.000-07:00

O 24 de outubro estaremos tocando en Narón no Café Indalo. A actuación, a falta de acordar algúns flecos, forma parte do Circuito XpressionK (que está patrocinado por Estrella Galicia) e comezará sobre as 22:30h.

Seguirei acompañado como na foto por Antón Bello (comodoro e baixista) e Rafa Gradín (contramaestre e percusionista). O noso barco de apenas 28 pés voltará á comarca de ferrolterra a desgranar o noso habitual repertorio.

Apertas e bicos.

novos concertos...

2009-09-15T01:35:00.000-07:00

Pois o verán chega ao seu fin e comezamos o curso coa intención de retomar o pulso aos escenarios do país. Para o mes de outubro aparecen na axenda dous concertos (polo de agora) á espera de pechar outras citas para o que queda de ano(A Coruña, Vigo, Ourense e Pontevedra):

Venres 2 de outubro, Fundación Artábria, Ferrol.

Xoves 15 de outubro, AC O Galo, Compostela.

(Falta por ultimar as horas de comezo)

Pouco máis vos conto, simplemente que estarei acompañado de Pablo Laranjo (baixo) e Rafa Gradín (percusión). A intención é introducir uns teclados máis adiante se as condicións técnicas e orzamentarias o posibilitan.

Haberá novidades no repertorio porque teño ganas de facer versións distintas e orixinais e recuperar algúns dos meus temas con sonoridades distintas.

En fin...moitos bicos a todas!!!

PD: a foto é deste verán nunha praza en Cambados a altas horas da madrugada...

a polo Ghit!!!

2009-08-03T01:27:00.000-07:00

Sen pretensións maiores que as de apresentar algunha canción, participo no A polo Ghit! deste verán 2009 co tema Nemo_2 (letra Avilés de Taramancos).

Di o texto introductorio:

"O mar foi de sempre un universo común de Galiza como pobo e como país atlántico. Ademais do misterio que agocha, mantivo tamén unha relación intensa coa ápoca estival, tamén polo de relaxante e acolledor.

Esta canción convida a contemplar unha posta de sol dende calquera cantil da nosa costa coa compaña das reflexións que a inmensidade mariña suscita. E para iso, que mellor que un poema do grande Avilés de Taramancos que sempre mantivo una relación moi estreita co mar? Velaquí un texto musicado do seu poemario As Torres no Ar (1989) dentro da serie “Nemo”, titulada así en referencia ao capitán de imaxinario anarquista creado por Julio Verne en Vingt Milles Lieues sous les mers.

Velaquí un tema para degustar co son atemperado das ondas no verán e os grolos de beberaxes antigos chegados das profundidades do universo mariño."

Estaría ben que pasarades por alí a votar o tema por iso de non quedar a cero!!! jajajaja...

http://www.vieiros.com/especiais/apologhit09/index.php?c=ficha&id=75775

Só tedes que rexistravos (creo)...e de paso escoitar aos outros 60 participantes en apologhit.vieiros.com

Polo demais, desfrutade do verán e apertas!!!!

Robert Lafont, o defensor do occitano

2009-07-07T23:59:00.000-07:00

Editar o blog para anunciar ou conmemorar o pasamento dalgunha persoa pola que sentes aprezo a pesar de nen sequera a coñecer, nunca é doado, sobre todo para o que fina. É o caso esta vez do Robert Lafont (na imaxe en Compostela a principios dos 1980). Eu coñecín algunha das súas ideas e pouco da súa obra a través das leituras sobre o nacionalismo galego de Beiras.

Anos despois, mantiven conversas sobre el e outros con Brais Estêvez, cando era veciño meu en Galeras, entre cuncas de caldo de navizas e unto.

O que chama a atención de Lafont, polo menos a min, é a claridade da que fala na cuestión nacional e lingüística inmerso na pior tradición centralista e xacobina como é a francesa. Se o noso pensamento e ideoloxía se fundamenta nas condicións materiais da nosa existencia, entón aínda é un mérito maior ter defendido os dereitos do occitano do xeito que Robert Lafont o fixo.

En fin, só é unha lembranza para situarnos no Globo.

Bicos e apertas.

Intervención na Asemblea Comarcal do BNG en Compostela para a defensa da lista apresentada polo Encontro Irmandiño ao Consello Comarcal 19/06/2009

2009-06-30T02:17:00.000-07:00

Compañeiras e compañeiros do BNG,
Irmás e irmáns de nao,

Chegamos a esta asamblea para elixir as persoas que conformarán o Consello Comarcal do BNG, despois dun proceso nacional que deixa incertidumes de intensidade aínda maior das que existían. Nós insistimos en que o único inadmisíbel sería “fechar en falso”, deixar asuntos sen resolver. Pois ben, non só aconteceu, senón que alén dos nosos presaxios a ANE foi, en certo sentido, unha fraude no sentido de que o desenlace do proceso supuxo a obtención dun resultado contrario ao conxunto da orde orgánica alcanzada despois de moitos anos de traballo no Proxecto Común.

Quebrados, xa en parte, ese conxunto de ideas orgánicas das que nos dotamos en Riazor e que seguen tendo unha vixencia absoluta, a fraude materializouse na obstinación pública dalgúns por converter a estrutura do BNG nun aparello bipolar -antagónico do que representa o noso proxecto político-, e na inacción impune doutros que até o de agora só teñen manifestado boas intencións.

As persoas que conformamos a Lista do Encontro Irmandiño non padecemos, en todo caso, o síndrome profético do mito de Casandra, aquel daquela sacerdotisa que perante o seu anuncio repetido da inminente caída de Troia, ningún cidadán acreditou nos seus vaticinios. Non, porque o poder de seducción das persoas, militantes do común, que represento constitúe a enerxía e a intelixencia mesma das mensaxes que defendimos durante todo o proceso asembleario.

Quen ninguén se engane. Foi o Encontro Irmandiño quen abriu o proceso que conclúe coa eleición das direccións comarcais e locais. Fomos nós quen puxemos enriba da mesa as propostas necesarias para que outros redimiran os seus pecados e saisen como trunfadores coa colaboración amoral e indecente dalgún columnista (expolítico) dun medio de comunicación español que non foi quen de conquerir o que agora reprocha: unha organización “moderna e competitiva”. Paradoxicamente, fomos tamén nós os que sofrimos unha campaña brutal de hostigación falsificadora, poñendo irresponsabelmente na nosa folla de ruta intencións que nunca tivemos, como despois demostramos.

Daquela falabamos de ideas e non de persoas. Abrimos un debate político que foi asimilado polas correntes maioritarias e que supuxo que aqueles que nin oir quixeron cando estaban na Xunta de “virar cara esquerda”, de “reconciliar o contacto cos movementos sociais” ou de “avanzar cara a autodeterminación”, de súpeto se convertesen nos principais defensores destas posicións e mesmo semellaba que fosen argumentacións inmanentes as súas posturas.

Foi o Encontro Irmandiño quen fixo posíbel o proceso asembleario e a única sensibilidade que se presentaba con ideas por diante e coas mans limpas. Se fixemos isto dende o comezo, para que cambiar agora de estratexia cando o proceso está rematar? Seguimos nas mesmas. Porque coidamos que é o mellor que podemos facer para defender a nosa idea de BNG tamén nas comarcas.

Porén, acudimos á xuntanza proposta polo Responsábel Comarcal saínte para chegar a nexos e falarmos da mellor solución para sairmos airosos coleitivamente do proceso. Fomos, desta volta, coa vontade de concurrir perante vós cunha candidatura unitaria de consenso. Estabamos dispostos a demostrar que, a pesar do tratamento sofrido, o Encontro Irmandiño acredita no BNG e non constitúe un elemento caprichoso e alterador da pax interna tal e como predicaba a etiqueta mediática que nos penduraron algúns durante a campaña eleitoral na que converteron as semanas anteriores á Asemblea Nacional.

Por iso sentamos a falar dunha candidatura conxunta cunha única cuestión enriba da mesa: que alén do nome das persoas que ían asumir as responsabilidades concretas era necesario abrir un tempo para restaurar a confianza mutua e comezar a falar e a facer política.

Escollemos un Consello Comarcal para o próximo ano e medio de etapa transitoria. Nós non presentamos a través desta lista un candidato a Responsábel Comarcal nin pretendemos asaltar o poder. Por iso, nesta asemblea soberana lanzamos unha proposta sincera cara as outras tres listas que aquí comparecen. Aproveitemos este tempo para construir un proxecto imaxinativo para o BNG na comarca que ilusione á cidadanía das nosas vilas e aldeas e para mellorar as relacións internas no BNG comarcal traballando por afinar a calidade democrática. Ambos procesos débense necesariamente retroalimentar, xa que non é posíbel que o pobo acredite no BNG se non naturalizamos e destensionamos a nosa vida interna. Esta proposta materialízase en tres cuestións concretas:

1. Asinar un compromiso de comportamento que garanta a non aplicación sistemática de maiorías mecánicas para a toma de decisións, tomando especial atención ás propostas elaboradas polos sectores minoritarios, respeitando o pluralismo interno e o frentismo.
2. Elaborar un documento que regule os procesos políticos domésticos e que inclúa o acceso aos censos das persoas eleitas para a Executiva Comarcal, a asistencia e o fluxo de información dende as Asembleas Locais e os mecanismos mediante os que a militancia do común pode elevar propostas e debates políticos á Asemblea.
3. Elaborar un novo Mapa Social na comarca que nos axude a identificar as directrices sobre as que establecer as nosas mensaxes. Servirá este documento para analisar tamén as nosas debilidades, configurando unha lista de necesidades e instrumentos dos nosos grupos municipais e da nosa implantación social.

Velaquí o noso compromiso que hoxe asinamos perante todas e todos vós. Presentaremos esta proposta na primeira reunión do Consello Comarcal eleito coa intención de traer resultados a esta asemblea despois do necesario debate. Como vedes non traemos tensións nin reproches. Introducimos no contexto comarcal debates políticos necesarios porque queremos iniciar un rumbo ilusionante e entusiasta.

Hai algúns que cren que nestes procesos “todo o peixe está vendido xa” e, aínda así, provocan a concurrencia de catro listas para amosar as súas discrepancias nun pretendido contubernio pola responsabilidade comarcal como único elemento do seu discurso. Nós acreditamos na vontade política por chegar a acordos. Por iso, pedímosvos o voso apoio de corazón. Somos un grupo de militantes dispostos a traballar dende a imaxinación coas coordenadas nidiamente xeorreferenciadas no que entedemos que debe ser o Proxecto Común. Buscamos o voso apoio xeneroso para avanzar en políticas reais na comarca de Compostela, borrando de vez a mala praxe anterior –centrada na xestión administrativa, no conflito e en antigas rémoras pasadas que sempre afloran na boca duns poucos–. Pero para iso cómpre que todos asumamos as propostas que o Encontro Irmandiño ten enumerado publicamente nesta asemblea.

Non temos vocación de oráculos sen oíntes, repito. Porque non queremos atoparnos unha vez remate a guerra de Troia perante a cancela do frontón de Riazor co Sempre en Galiza nas mans, igual que atoparon a Casandra abrazada aos pés da estatuta da Deusa Atenea, figurando a imaxe do poema de Bertol Brecht, aquela de “entón, xa non quedaba ninguén”.

Quero rematar en positivo e aproveitar para lanzar unha mensaxe dirixida á militancia que padeceu os estertores fraudulentos deste proceso asembleario, aquela que viu esnaquizada a súa leitura xenuína do BNG e desprazadas e desprezadas parte das esperanzas depositadas no Proxecto Común. E quero facela extensiva a aqueles que, a pesar das diferenzas notabeis, seguen acreditando no respeito por todas as sensibilidades internas, e tamén a aqueles que puxeron en risco o frentismo coa súa obsesión bipolar.

O Encontro Irmandiño seguirá a traballar polo BNG e pola imparábel odisea autodeterminista e de esquerda que representa dende a nosa leitura. Farémolo sen mordazas nen impedimentos e dende os organismos nos que a militancia nos sitúe, en cada asemblea e en cada consello. Na comarca de Compostela, como no resto do país, traballaremos por facer agromar outravolta nos corazóns da militancia e da cidadanía no seu conxunto a forza transformadora que o nacionalismo galego encarna como pensamento, como ideoloxía e cáseque como axioma epistemolóxico. Máis antes que despois, a fraternidade, a confianza mutua e o respeito polas minorías voltarán a ser máximas de comportamento implícitas e non teremos necesidade de reclamalas. Máis antes que despois, o Proxecto Común voltará ser iso, a sinerxia configuradora do trebón que debe quebrar o país de norte a sur.

Pola alianza interclasista.
Polo frente amplo.
Adiante co BNG.

até sempre....Mario

2009-05-17T23:23:00.000-07:00

No tempo da adolescencia, cando comecei a desenvolver certa sensibilidade primitiva pola poesía, ensaio, música e cultura latinoamericanas, debo confesar que foi da man dos versos de Pablo Neruda e dos acordes da Nueva Trova Cubana. A partir de aquí descubrín un fío conector co que tecer e destecer para atoparme con universos inmensos de sentimentos e imaxes uns desaparecidos como Victor Jara; outros en activo como Galeano, Menchú, Marcos, Cortázar, Viglietti entre outros.

"...nunca máis impunidade, para quen non tivo piedade

que non morran desafogados os xenocidas sen seren xulgados,

que saian os cadáveres do fondo do mar,

desenterrádeos da vosa terra con proba para vos poder liberar..."

Pouco a pouco foi medrando en min a sensación cercana de sentir en primeira persoa as crónicas sociais que latexaban no corazón de américa latina. Mesmo comprendín que dalgún xeito ese xeito de escribir e vivir tiña que proceder dalgún recóndito lugar de incombustíbel manancial de vida. Por iso, inspireime no poema Tepito te Henúa (que no idioma da Illa de Pacua quer dicir Embigo do Mundo) para poñer en práctica un exercicio de interiorización dos meus pensamentos.

Nesa nebulosa ricaz estaba e estará para sempre na miña retina o Mario Benedetti.

Velaquí a miña homenaxe pequena e radical.

Bicos

desasosego... :(

2009-05-11T00:03:00.000-07:00

...inquietude, intranquilidade, baleiro...

a certeza de ter concorrido a corazón aberto...

a certeza, tamén, de que seguiremos loitando nos espazos que ocupemos...

a sensación de observar que a nao quebra, que non conseguimos recuperar as pautas de comportamento interno, a confianza mutua, a cultura do consenso...

a natureza frentista polo subsolo, a bipolaridade enriba na palestra...

Irmáns e irmás, síntome orgulloso de ter participado desta aventura ao voso carón!!!!

reciprocamente...

Recuperar a confianza para avanzar no Proxecto Común

2009-05-06T23:20:00.000-07:00

RECUPERAR A CONFIANZA PARA AVANZAR NO PROXECTO COMÚN

Artigo de opinión publicado no Xornal de Galicia o 7 de maio de 2009

O BNG chega á asemblea Nacional deste próximo domingo con poucas certidumes e a confianza de que a decisión da militancia –sometida a un proceso de agrupamento ciclotímico de delegación– voltará ser o principal empuxe. Ábrese un tempo para a reflexión coleitiva e a discusión pausada de temas capitais. No Bloque temos agora o repto de garantir a pluralidade que nos ten definido coma organización frentista dende 1982, cando esa fórmula transgredía á forma burguesa europea de partido clásico. O nacionalismo galego asumíu a horizontalidade, o asemblearismo e a toma de decisións de abaixo cara arriba cunha década de adianto; cando falar de Foros Sociais Mundiais era ciencia ficción.

Para iso, cómpre, neste proceso transitorio recuperar o código de conducta político e as pautas de comportamento; rexenerar a colexialidade da dirección e enchela de contido, así como reactivar á militancia sen que vexa coartado o seu dereito a participar.

Ao mesmo tempo, temos o compromiso de ofrecer á cidadanía un proxecto nacionalista de esquerdas. O nacionalismo galego se non actúa alén do corsé autonomista e non asume que as súas referencias ideolóxicas gravitan sobre unha ósmose constante cos movementos sociais e a clase traballadora, entón perde o sentido da súa dialéctica e natureza.

Neste sentido, o Encontro Irmandiño ten impulsado estes debates para recuperar a confianza mutua e o Proxecto Común do BNG. Seguimos nas mesmas, comprometidos nunhas Bases para o Concordia que reflicten a nosa praxe para o futuro. “Hoxe outravolta, coma onte, coma sempre en Galiza, os socialistas galegos somos nós”.

2009-04-28T02:02:00.000-07:00

Mañá, mércores 29 de abril, por volta das 20:30 terei a posibilidade de participar nun debate no Centro Social Henriqueta Outeiro de Compostela (rúa Quiroga Palacios, 42).

http://www.agal-gz.org/blogues/index.php?blog=42

O tema será o turismo e a chamada turistificación como procesos sociais e económicos do século XXI. Compartillarei mesa con dous amigos: ó Bermejo (membro do meu tribunal de tesiña) e a Mar Peteira (compañeira do Encontro Irmandiño).

Tratarei de falar dun punto de vista territorial; é dicir, como a actividade turística está acabando por xerar espazos musealizados, banalizados e lugares sen contido. Para iso, apoireime no número da revista Archipiélago titulado "Clase Turista". Falaremos dalgúns casos paradigmáticos e das posibeis alternativas para a transformación da idea sociolóxica do turista-consumidor.

Bicos.

25 de abril....sempre!!!!

2009-04-23T07:36:00.000-07:00

Por volta de finais de abril sempre recibo o convite para celebrar a conmemoración da Revolución dos Cravos. Aquela que pasou a historia por ser un contubernio protagonizado por un puñado de capitáns do exército, que triunfou sen disparar un tiro co apoio popular, que xenerou na nosas memoria a imaxe de tal flor vermella nos canóns e que trouxo a liberdade no 1974 ao país veciño.

Neste ano cúmprense 35 anos. O café Grândola de Ourense quer celebrar por todo o alto e eu estou disposto a deitar as garrafas de licor café para entonar as cantigas do Zeca e outros. Será este sábado 25 de abril ás 22:30 horas.

Unha reflexión: calquera que olle con certo criticismo os procesos sociais en Portugal identificará un evidente desarraigo coa vivencia en primeira persoa da celebración de abril25. Case semella que no país onde deixamos morrer ao gran castrón no leito conmemoramos con maior intensidade tal data. É só unha reflexión. Non a tomedes a serio.

Por certo...non estarei só. Levarei dous músicos comigo para engalanar máis se cadra o aniversario. Para os que andedes pola terra dos afiadores e de Alexandre Bóveda...non o perdades!!!

bicos

a hora da MILITANCIA...

2009-03-31T00:42:00.000-07:00

Xa, xa sei...

O Beiras...si, home.

Que non, que non é que queira voltar á política en activo.

É para falarmos sobre o que está acontecendo no BNG dende hai cinco ou seis anos.

Seino, sobrou soberbia e faltou respeito polo país.

Por iso...é preciso mudar algúns resortes e resintonizar a nosa mensaxe...pero claro, queremos ter moi en conta a túa opinión.

Nós sós non podemos quitar o dos delegados...ten que ser o conxunto da militancia....e os simpatizantes teñen que apoiar este proceso e seguilo moi de perto.

Mira, ti pénsao...é o sábado ás 18:30 en Compostela....no hotel que hai subindo cara ao aeroporto a man esquerda...Santiago Apóstol.

Vai falar Xosé Manuel...pero fundamentalmente queremos escoitarte a ti...e queremos que participes non só na comarca senón nunha Asemblea Nacional Aberta.

Dacordo, despois xa seguimos no Tarasca...ok?

Veña vémonos alí e trae a quen queiras...que si, que tamén pode vir xente que non é militante.

Pois iso, unha aperta.

actuación cancelada...

2009-03-26T05:17:00.000-07:00

Finalmente, a actuación que ía ter lugar no Hotel Puerta del Camino de Compostela foi cancelada e adiada para máis adiante. Despois de todo sinto certo alivio porque a axenda ía estar ben complicada e axustada. Ir co coche de acó para aló coma tolos non semellaba unha boa decisión.

En todo caso, seguen en pé as outras citas da finde: FNAC (venres 27, 19:30 h - A Coruña) e Auditorio do Museo Valle-Inclán (sábado 28, 20:30 h - A Pobra do Caramiñal).

Saudiños e bicos.

PD: a foto é do concerto no café Uf do ano pasado xunto a Javier Bergia.

fin de semana de infarto.....musical!!!!

2009-03-24T02:18:00.000-07:00

Ola a todas,

Este próximo fin de semana vou ter unha axenda ben apretada con tres concertos en 24 horas e a Asemblea Comarcal do BNG polo medio (que se agarda sexa movida despois do "batacazo descomunal" das eleicións do 1 de marzo).

A cousa comeza o venres 27 ás 19:30 na FNAC de A Coruña, onde participo no I Certamen de Cantautores Xpressionk!!! Actúo xunto a Kike Ganso (non teño o pracer...http://www.myspace.com/kikeganso) e segundo as normas do concurso, a pesar de poder ir acompañado por músicos, só se terá en conta a actuación do cantautor guitarra e voz. Así que botarei dous ou tres de rigor e listo!!! Agardo saia ben e lle guste ao personal.

Despois a iso das 20:30 (non sei como hei chegar) teño a asemblea da que falei. Supoño que haberá moitísima xente así que é deber meu estar presente como parte da dirección comarcal que son. Remataremos a altas horas da madrugada case seguro....xa vos contarei.

Ao día seguinte polo mediodía xuntanza con Pablo Laranjo, grande baixista que me vai axudar xunto con outras persoalidades musicais a preparar unha serie de bolos con banda para os meses de abril, maio e xuño...atentos ao voso correo!!!

E pola tarde..........o seguinte:

16:30 h. Chegada ao Hotel Puerta del Camino e montaxe do equipo de son para actuación da noite xunto a rafa Gradín (en principio só el.....)

17:00 h. Comezo das probas de son.

17:30 h. Saída cara a Pobra do Caramiñal, onde agarda Roger de Flor para un concerto dentro do circuito Vai de Camiño.

18:30 h. Probas de son no Auditorio Valle Inclán.

20:30h. Concerto Vai de Camiño.

21:15 h. Saída cara Compostela.

22:00 h. Comezo do concerto no Hotel Puerta del Camino.

01:00 h. Peza fin de festa.

Xa vedes...iso si, o domingo -día do señor- toca descansar....

Unha aperta.

...por Riveira, facendo o camiño...

2009-03-11T00:37:00.000-07:00

Isto dos concertos promocionais do Xacobeo forma parte da cultura lúdica protogalaica dende hai anos. En véspera de ano santo xubileo supoño que o orzamento se multiplica para que a sensación sexa omnipresente. Neste contexto, entre a gala estival televisada dende a dársena de Sanxenxo coa París de Noia e a multitude de pequenos espazos do país botando fume con tanta programación, recibo o convite dos organizadores de Vai de Camiño, para ofrecer dous concertos no mes de marzo.

O primeiro xunto a Najla Shami e Héctor Lorenzo este próximo sábado día 14 no Auditorio Municipal de Riveira. Aínda que os coñezo de moitos anos de concertos, nunca coincidimos así que coido que será unha boa oportunidade para disfrutar do lugar, da música e da noite.

Tocounos a ruta marítima cara Compostela. Supoño que se trata da que maior misterio agocha (a relación coa inmensidade do mar sempre causa misterio). Ademais, para o universo cristián o Apóstolo Santiago chegou até Galiza en barca (de pedra!!! isto dí o mito) xunto aos seus discípulos dende o que hoxe forma parte da Palestina ocupada. Non sei canto tardarían nesas condicións pero coido que esa historia rocambolesca (que tan só pode ser sustentada por varias doses de fervorosa e piadosa fe) é a mesma que desata dúbidas e escepticismo sobre a dirección que toma hoxe a promoción do turismo cultural e relixioso en Galiza. Para moitos isto de investir cartos neste tipo de eventos resulta un artificio...deixémolo aí!!!

Pensaredes que estou mordendo a man que me dá de comer....e tendes toda a razón. Pensaredes que se non concordo coa filosofía do evento non debería facer parte....e tendes toda a razón. Pero, no meu desafogo (facendo propósito de emenda....de novo), direi que un que fai parte do universo entusiasta da canción de autor, que conforma un espectro colectivo ilusionado pola música e o poder de socializar a música, que leva anos frecuentando tabernas e locais...pois tamén considera que chega o momento de "ocupar" outros espazos con dignidade e sen renuncias.

Bicos, quérovos.

PD: algunhas novas sobre o concerto en cuestión:

http://www.anosaterra.org/nova/xose-constenla-e-najla-shami.html

http://www.elcorreogallego.es/comarcas/ecg/ojo-pez/idEdicion-2009-03-11/idNoticia-404788/

http://vdc.xacobeo.es/axenda/2009/03/14/142/

5000 entusiastas...en www.myspace.com/xoseconstenla!!!!!

2009-01-18T23:09:00.000-08:00

Comezamos o ano facendo exame de conciencia e propósito de emenda. Pouco a pouco a planificación do ano a nivel musical vai collendo corpo. Máis, se cadra, cando o espazo que teño colgado na plataforma my space supera as xa as 5000 entradas!!!

Loxicamente, isto dá folgos e forzas para continuar cos proxectos. Teño que agradecer a coñecidos e non tanto que se teñan preocupado por agrandar a lista de visitantes para escoitar os temas colgados ou simplemente a repasar os contidos. Tamén a esoutros visitantes aventureiros da rede que por azar acaban diante dos textos e das fotos que inclúen sitio.

Polo demais dicirvos que durante o mes de febreiro realizarei unha serie de concertos en espazos coñecidos por todos para presentar un novo formato musical acompañado por un teclado. xa vos irei confirmando datas.

En marzo teño as seguintes datas confirmadas:

14 de MARZO - RIBEIRA - Ciclo de Canción de Autor organizado polo Xacobeo

27 de MARZO - FNAC A CORUÑA- Certame de Cantautores XpressionK

28 de MARZO - POBRA DO CARAMIÑAL - Ciclo de Canción de Autor organizado polo Xacobeo

Irei indicando horas e lugares con tempo para programar asistencia e difundir as novas.

Moitas grazas outra vez a eses 5000....e a ti que aínda non entraches, a que esperas?

Bicos.

PD: que clase os da moto!!!!

propósitos e proxectos....2009!!!!

2009-01-08T23:28:00.000-08:00

Xunto con finais de setembro -relativo ao curso académico- ao comezo de ano toca facer resumo de novas e propósito de emenda para no futuro sermos mellores. Así que, materializando o típico tópico, vou enumerar os meus proxectos culturais/musicais para o ano que recén comeza.

A nivel infraestructural téñovos que comentar que decidín montar un pequeno estudo de grabación na casa: modesto nos medios pero fiable no resultado. O material tecnolóxico xa está en camiño (micros, ordenata, cableado e tarxeta de son) e agora toca investir o tempo dunha finde de xaneiro para montar unha cabina de aislamento acústico e deixar todo preparado. Deste primeiro proxecto van desembocar os principais propósitos de producción. O primeiro de todos é poñerme a aprender algo de edición musical a medida que vou facendo as primeiras probas de grabación. Familiarizarse co software e co equipo vai ser unha tarefa ardua, lenta pero necesaria. Imaxinade que até chegar a uns bos resultados de gravación é preciso coñecer á perfección a sonoridade da sala, a musicalidade dos instrumentos (máis cando se trata de instrumentos acústicos) e a calidade dos micros para descobrir a distancia e posición exacta á que deben situarse os mesmos con respecto do instrumento. Xa vedes, pouco a pouco melloraremos os resultados.

Como podedes imaxinar o obxectivo principal de montar o estudo é o de establecer un pequeno laboratorio de creación e producción inmediato, sen intermediarios, para poder intensificar o traballo. Ademais, se son capaz de conseguir resultados dignos (nun periodo temporal aceptábel) poderei disminuir considerabelmente os gastos de producción de próximos discos. Por aquí veñen os verdadeiros propósitos para o 2009. De inicio teño dúas tarefas pendentes que non podo renunciar a culminar. Dun lado, rematar de producir os poemas que teño musicados de Avilés de Taramancos (dous xa están rematados). Xa vos falei algo deste proxecto que ten que ver co Capitán Nemo e outros sonetos do poeta baixo a temática do mar. En total serán 12 pezas cunha sonorización e arranxos moi similares aos que xa posúen os dous temas finalizados. Polo outro, facendo repaso, vin que teño unha serie de temas compostos ao longo destes máis de 10 anos de concertos varios que non teño grabadas e que gardan unha estricta relación con temáticas de loita e tamén de amor/desamor. "A canción que naceu comprometida", "Cara ao sul", "A nana do frauteiro", "Entre as túas saias", "Arrepíntome", "Resposta" entre outras conforman unha lista de cancións que teño moitas ganas de grabar nun formato moi coidado de guitarras -instrumentos de corda como arpas, bouzoukis, baixos acústicos- e voces (moi ao estilo de Silvio -sen pretensións jejejejeje-) case sen arranxos pero con matices sutís. Este será o meu propóstio perenne. Quero volver grabar "Foron anos" neste formato para quitarme unha espiña que manteño clavada con esta canción.

Ademais, para rematar o ano con forza (e con ambición) pretendo comezar a grabar un disco de temas inéditos que estou a compor e seguirei perfeccionando. Aínda non o teño moi claro pero encantaríame poder grabar en directo estes temas novos facendo repaso de temas dos discos anteriores. Realizar a finais de ano un concerto nunha sala acompañado por unha pequena banda de músicos (percusión, baixo e teclados), onde puidesen estar os meus amigos enriba e debaixo do escenario e presentar unha decena de temas novos e recordar outra decena de temas que xa forman parte da memoria colectiva. Para iso, outro dos propósitos de 2009 será continuar coa actividade de concertos e na medida do posíbel montar esa banda de músicos pola que debezo. O obxectivo é estar acompañado no escenario pero sen artificios: un baixo moi simple pero contudente, unha percusión firme e clara e uns teclados que leven a voz solista. Eu encargado da voz e da guitarra.

A nivel de producción cultural gostaría de poder montar algo durante o primeiro trimestre do ano que tivese que ver cun festival de grupos que editan a súa música baixo licencias copy left. Cada día este método é máis atractivo para grupos emerxentes (estou pensando en Ataque escampe, Fanny&Alexander ou Projecto Mourente) e así tamén denunciamos o que está a acontecer coa oferta musical en Compostela e a hexemonía pretendida por parte da sgae coa arteria noroeste. Por último, dicirvos que por empuxe e ánimo dalgúns marabillosos individuos teño pensado recompilar e producir un pequeno poemario. Veremos en qué acaba isto. Teño dúbidas de estar capacitado pero sería bonito poder ter nas mans un libriño de poemas con ilustracións elaboradas por amigos e amigas...non? Xa vos informarei.

En fin, estes son os meus propósitos e proxectos no ámbito cultural e artístico para este 2009. Fican os persoais e os profesionais pero isto é outra historia e aquí non hai lugar para o seu comentario. Acabo de cumplir os 29 e pertiño da trintena sería ilusionante poder culminar estes proxectos. Agardo contar co voso apoio e axuda constante.

Un bico forte para todas e todos.

MADE IN EUROPE

2009-01-07T07:18:00.000-08:00

Onte morrían en Vietnam, logo en Bosnia, agora en Bagdad e hai un minuto en Gaza. O drama colectivo de Palestina destapa as nosas vergoñas máis contradictorias. Supón un fracaso propio, unha derrota en primeira persoa do singular. Resoan penitentes os lamentos guturais, agónicos e profundos como fosas abisais, dun pobo embargado de raíz e asoballado durante décadas. Sucede a escenificación dun “apartheid” nas portas do mediterráneo, no corazón mesmo de Europa. No berce mitómano da cultura cristiana, heterosexual, masculina e branca sobreviven olladas disidentes portadoras de intifadas liberadoras e timoneis transformadores na procura de mantos propios tecidos e destecidos.

Nametras a inexpugnábel Europa, tan altiva e tan orgullosa da súa construcción, segue a obviar as súas responsabilidades. Israel producto europeu en Oriente Medio. Invención conciliadora na crise da modernidade. Así apareceu Israel, coma un polizón problemático e ocupante sinistro. Un convidado na cea de nadal que ninguén quere na súa mesa e que se empeña por figurar protagonista e xenocida.

Ninguén condena agora o terrorismo de Estado exercido por Israel sen reparar en legalidades internacionais. Bombas de napalm para asasinatos de inocentes a tumba aberta, coa connivencia dos señores da guerra estadounidenses e europeus.

Así e todo, Palestina vencerá porque é de xustiza loitar pola consecuención dun pobo libre e soberano. Palestina vencerá porque nós -fillos e fillas de Europa- sentimos a responsabilidade de ter enxendrado un especimen violento na terra prometida. Porque percibimos en primeira persoa do singular de cada quen as mortes en Gaza. Porque saimos a tapar a rúa para amosar a nosa xenreira. Porque na contracapa de Israel aparece un “made in Europe” vergoñento e impune.

Palestina vencerá!

a propósito do idioma de silvia penide

2008-12-17T02:08:00.000-08:00

O 16 de decmebro de 2008 saía en El Correo Gallego esta entrevista a Silvia Penide

http://www.elcorreogallego.es/gente-y-comunicacion/ecg/quisiese-dinero-escribiria-diez-temas-gallego-forraria/idEdicion-2008-12-16/idNoticia-376139/

non me puiden conter a remitinlle este escrito ao autor da entrevista Daniel Dominguez (ddominguez@elcorreogallego.es)

a proposito do idioma de silvia penide

Un le con cada día con perplexidade algunhas novas que aparecen nos medios de comunicación e que salpican consciencias propias e alleas. Hoxe "tropecei" con estupor cunha entrevista realizada por vostede á "cantautora pop" (así autodenominada) Silvia Penide. O contundente titular foi parar a miña liña de flotación militante coa música, coa canción de autor, co noso idioma e con este país. Penide viña dicir algo así como que a administración galega non apoiaba proxectos musicais que tivesen como idioma veicular o castelán e en ton xocoso (interpretación propia miña) que se quixera ser rica na actualidade simplemente tería que compor 10 pezas en galego...e listo. Quero saír ao paso desta afirmación.

O meu nome é Xosé Constenla. Son compostelán. Formo parte dun nutrido grupo de cantautores (http://xoseconstenla.blogspot.com e www.myspace.com/xoseconstenla) que optaron por crear en Galiza en galego e que por certo, non nos fixemos ricos. Tino Baz, Paloma Suances, Roberto Sobrado e outros (non falo no seu nome) que levan por exemplo colaborando dende hai tres anos co certame de cantautores "Utopia Son" no café Uf de Vigo. Teño dez anos de música por bares, cafés e salas do país; dous discos publicados "utoeditados"; máis de 100 temas escritos en galego e non me dou feito rico.

Lamento profundamente o titular que se apresentou a entrevista de Silvia Penide. Porque intuo que nin ela nin vostede ten nada encontra dos cantautores e músicos que fan a súa obra en galego neste país e que non reciben axudas, nin subvencións nin fan xiras extrordinarias. E porque sei que realmente o comentariovai dirixido a realizar unha crítica que moitos artistas temos denunciado dende o cambio de goberno da Xunta en 2005 e que supón unha historia distinta: a creación ao calor do investimento público dun "lobby" cultural galego (que como digo é unha cousas distinta).

Pero ademais, o titular da entrevista de Penide dáse a interpretacións diferentes. Na actualidade existe unha ofensiva clara e aberta contra a lingua galega. Dende plataformas distintas (aí está o caso de Galicia Bilingüe) ponse de manifesto un incríbel e irreal debate sobre unha situación esperpéntica pola cal o castelán atópase en claro risco diglósico en beneficio do galego. Nada máis lonxe da realidade. A crise fica no universo dos galego-falantes. O galego está en risco. Isto si é unha realidade.

Existe, en todo caso, o fenómeno contrario. Hoxe cantar en galego e non ser de "Luar na lubre" ou similar é un acto de rebeldía. Porque entre outras cousas existe unha terríbel deriva mediática -óllese dende se elixa- de colonización lingüística e cultural inducida. Para un rapaz de Lalín, do Barco ou de Viveiro as súas referencias artísticas están establecidas diametralmente no castelán grazas a emisoras de radio, programas de estrelas pasaxeiras e outros fetiches banais. Por iso, poden levar a engano as palabras de Penide. Pamplinas: cantar en galego na Galiza non é sinónimo de éxito!!!!

En todo caso, non sei se esta situación é mellor ou peor da que era. Supoño que na época de Fraga -eses 16 anos- o panorama cultural era aínda máis desolador. Eu súmome a aqueles que pensan que dende os departamentos culturais da actual Xunta non se fixeron as cousas ben. Son dos que pensa que se está rematando de crear un monstro a modo de "lobby" cultural que ocupa os espazos máis codiciados do panorama actual. Que se benefician da súa posición de poder para sacar bolos e xiras e viaxes a Cuba. Porén, tamén entendo que antes todo era "noite de pedra" agora polo menos respírase....pero nada de se facer rico!!!

Algo parecido acontece coa SGAE e co proceso hexemónico dirixido pola Arteria Noroeste en Compostela e que vai acabar por dilapidar todos os pequenos espazos culturais da cidade. Pero iso tamén é outro tema.

Outra cousa é o estado actual da canción de autor no escenario real da industria musical. Aí está o exemplo dun fantástico músico e espléndido cantautor madrileño (mellor amigoe persoa), Javier Bergia que con 10 discos publicados (www.javierbergia.com) e varias décadas de actuacións de todo tipo, fica condenado ao ostracismo máis absoluto. Canta en castelán e é madrileño e tampouco é millonario. Sobrevive da música e dos espazos que lle cede o seu gran compañeiro Ismael Serrano. Isto é un drama que non depende do idioma empregado, senón da propia dinámica salvaxe da industria cultural tan fetichista da mercancía e tan mediático.

Desculpe as miñas reflexións que pretendían ser un telegrama e acabaron sentado cátedra no "spam" pero cada vez que cargo o coche para ir tocar a algunha vila do país teño pensamentos coma este. As palabras de Penide, quizáis, as estou malinterpretando pero quixera amosar o meu malestar cada vez que leo cousas deste tipo. Cantar en galego, meu amigo, constitúe hoxe un verdadeiro exercicio de rebeldía social.

Un saúdo agarimoso.

Xosé Constenla

para Ver/Ler em Compostela

2008-11-25T00:58:00.000-08:00

O amigo Igor Lugrís -poeta, militante, ex-rexente do Artefacto Burbur, pai e agora habitante da Mongólia no Berzo- leva tempo traballando para dinamizar mentes e mudar vontades. O venres 28 de novembro retorna a Compostela coa súa proposta poética "poesía para Ver/poesía para Ler".

En Ovnis e Isoglossas (http://ovniseisoglossas.agal-gz.org/) atoparedes moita máis información sobre o evento que se vai realizar no CS O Pichel (r/ Santa Clara, 17). Trátase dun recital con uns amigos, como acto de inauguración da exposición, con a participación dos poetas Séchu Sende, Alberto Momam e Baldo Ramos, e a actuación musical dun servidor.

Quero agradecer a Igor Lugrís que sempre se preocupa por min e se lembra de me convidar e facerme partícipe das súas iniciativas. Coido que actividades tan novidosas como esta son mostra do vivaz e do ricaz que continua a ser a cultura que flúe polas canles "oficiosas" e alternativas.

Levo tempo empeñado e boicotar ao lobby cultural xenerado neste país dende hai tres ou catro anos. O poder institucional ten premiado aos seus comparsas con anacos dun pastel podre. En Compostela, o desembarco da instrumentación da SGAE a través da súa arteria noroeste, ten ficado impune e as mobilizacións sociais de protesto aínda están por xurdir. A hexemonía e a influencia deste tipo de plataformas é perigosa. Perigosa contra as nosas mentes inquedas, perigosa contra a heterodoxia das distintas formas de comprender a cultura, perigosa polo seu afán de omnipresenza imperial...perigosa en fin, porque resulta dun agresivo proceso de acumulación combinado pola abducción das nosas liberdades dende o seu monopólio. Eu, polo menos, así o vexo.

Teremonos que plantexar xeitos menos agresivos de convivencia. Recuperar o tempo no que a presunción de inocencia era respeitada como principio fundamental de non agresión. Vivimos nun estado de sitio permanente e execepción mediática. Lamento profundamente as miras tan curtas dos dirixentes, porque coartan e esgotan a nosa capacidade humana colectiva para emocionarnos, para o descobrimento azaroso de universos propios, autoxestionados e distintos.

Tal vez, esta "poesía para Ver/poesía para Ler" do meu amigo Igor contribúa a facernos máis libres. http://www.flickr.com/photos/paraverler/

Polo menos a min axúdame a continuar transformando dinámicas aínda que sexan domésticas.

Vémonos no Pichel.

videos

2008-11-19T04:07:00.000-08:00

Se premedes aquí http://es.youtube.com/watch?v=CxY0pMCalpA poderedes ver o último video que subín á rede do concerto no Local Cultural O Galo en Compostela de outubro de 2008. Pronto irei colgando algún video máis.

Tamén, Álvaro Veiga de CorreoTV me fixo unha entrevista para "Picheleiros" que podedes ver aquí http://es.youtube.com/watch?v=BZvZjtp0PYw

As plataformas dixitais de videos son unha estupenda canle para depositar un rexistro do que con moito esforzo e entusiasmo imos construíndo entre todos e todas.

Para o mes de decembro coido que vou ofrecer un par de concertos. Con isto pecharei o ano coa a nada desprezábel meta de máis de 30 concertos!!!!

Bicos e apertas sentidas.

á rica castaña!!!!!

2008-11-17T11:45:00.000-08:00

Noite fría pero despexada en Xinzo de Límia. Tempo de magosto e viño novo. As compañeiras e compañeiros do CS. Aguilhoar organizan un banquete suculento que inclúe castañas, chourizos e brebaxes alcólicos distintos. Cando o Borja insinuou a posibilidade de poder actuar no centro social con motivo dun magosto, pois nin o dubidei un instante...

O que aconteceu despois xa o podedes imaxinar. Un concerto no que estiven moi cómodo e que coido que repetirei pronto. Fun acompañado dunha ducia de compañeiros e irmáns e volvín con máis do dobre dos que levei!!!!!!!!!!

Aquí tendes máis fotos do evento http://aguilhoarfotos.es.tl/Imagens/index.htm
ouhttp://www.agal-gz.org/blogues/index.php?blog=31

Moito obrigado polo convite á xente de Aguilhoar.

Avante e ánimos.

Nemo...as torres no ar!!!

2008-10-16T03:35:00.000-07:00

No ano 1989 Antón Avilés de Taramancos publica o poemario As Torres no Ar. Trátase dunha obra centrada diametralmente na realidade galega contemporánea. Na segunda das seccións que a compoñen, titulada “O cántico das naves: elexías do mar”, inspirado no mar e en clara conexión intertextual con “O catálogo das naves” do canto II da Ilíada de Homero –tendo en conta a admiración ilimitada de Avilés pola obra deste autor clásico-, atopámonos con seis poemas que responden ao nome xenérico de Nemo.

Supón o punto máximo dunha escrita que liga o sentimento de morriña da terra ao amor e ao erotismo interiorizados como actos fundamentais da vida. Identificamos tamén neles unha serie de elementos épicos de amplo valor literario. Se reparamos no feito de que o protagonista de Vingt Milles Lieues sous les mers (1869) [o Capitán Nemo a bordo da nave Nautilus] de Jules Vernes era de ideoloxía libertaria e apoiaba os movementos de emancipación nacional de mediados de século, semella claro que o sentido do epígrafe desta sección non é tanto unha evasión fantasista da realidade como unha procura de amparo diante do poder omnímodo das forzas contrarias á liberdade do individuo e dos pobos.

Nemo, dotado de certa inspiración incorformista, soñadora e utópica, estaba empeñado en procurar novos confíns planetarios onde non tiveran lugar as inxustizas sociais nin as desigualdades. Nesta procura persoal dunha outra "Ítaca", Avilés identifica un camiño propio de loita e transformación que en ocasións non é doado de materializar. Como escribe o poeta en Nemo I:

O teu reino de cúpulas submersas
onde o silencio asolagado tece
ese fío de ouro da quimera
é todo canto teño e necesito:
Que traio o corazón acrivillado
meu capitán maior, e traio o verso
ameazado de mísil e espanto.

Non medra
a paz que proclamabas, nen floresce
a esperanza nas pedras do deserto.
Un deus ruín está criando xente
a somellanza súa. E viceversa.
Deixa-me entrar meu capitán, que quero
amar o mundo desde o seu comezo,
ver no fondo do mar antigas naves,
antigas rotas, herois, mariñeiros
dos tempos idos a remar na aurora.
Ver na luz decantado do teu ámbito
as goletas da infancia a toda vela.

Non se debe ignorar que na revista Atlántida Urbano Lugrís publicara o texto “Homenaje a Julio Verne” e que Xosé Luís Méndez Ferrín dera a coñecer varios artigos na prensa pedindo que se lle puxese á Ponte de Rande o nome de Capitán Nemo. A confesión ao Capitán Nemo en que consiste de feito o poema I (Nemo I que nós chamamos) permítelle ao poeta expresar o seu rexeitamento da violencia capitalista do momento e, asemade, recuperar o mundo perdido dos mariñeiros até evocar as goletas que entraban na ría de Noia nos anos da infancia.

Tal vez o poema III contrasta fortemente cos demais, pois a ambición mariña dos sete primeiros versos cede protagonismo á Materia Bretaña. Ademais, o poeta examina as consabidas consecuencias do comercio intercontinental desde o presente cunha mentalidade inequivocamente anti-imperialista. Di Nemo III:

Por este mar que eu amo teceu-se a História Nova,
depenicou-se a luz non divisada.
Por aquí veu o ébano, por aquí a canela
trouxo ese saibo acre –mulata diluída-.
Por este mar que eu amo veu o viking, e foron
as quillas que sulcaron a Calicut e Goa.
A caravela foi nun soño e, a fragata chegou
carregada de ouro. (O barco negreiro e o seu fedor
a home branco apodrecido).
A codicia valura e a semente máis limpa
navegaran as augas, puxeran nesa aurora
o estandárte da infámia e a man que pon a venda
no cotelo das rosas desfloradas.
Por este mar de meu as grandes naves. A Hansa.

O esplendor
das grandes compañías que artellaron impérios.
(Por este mar tornaron as hostes derrotadas.)
O marfin e as estrelas do sul. A confluéncia
dos continentes. O ronsel e as arterias que escoaron
o sangue vigoroso do meu pobo.

Agora preséntovos este novo proxecto poético musical en converxencia carnal coa literatura galega de Avilés. Pretendo emprende unha viaxe cos seus textos para realizar unha nova producción baixo o título global de Nemo. Esta aventura taramaquiana só é o comezo do descobrimento de moitas outras Ítacas agochadas como a de Luísa Villata e moitos outros.

Podedes escoitar xa en www.myspace.com/xoseconstenla a composición Nemo III. Agardo que gostedes de aventurarvos comigo, con Avilés, co Capitán Nemo no Nautilus en procura de mundos mellores.

Aquí máis sobre Avilés http://www.diadasletrasgalegas.com/2003/vida_taramancos.php. Moi recomendábel a edición dirixida por Miguel A. Fernán-Velho da súa Obra Poética Completa en Edicións Espiral Maior.

Unha aperta fraterna.

por favor....aplausos!!!

2008-10-13T07:51:00.001-07:00

A asociación cultural O Galo de Compostela, leva máis de 40 anos difundindo e promocionando a cultura propia da Galiza. Son de aplaudir iniciativas coma ésta que xorden do agarimo colectivo polos sinais identitarios propios. Decidiron inaugurar a programación musical cun recital meu, onde aproveitarei para lembrar temas do disco recén publicado e apresentar cancións novas musicadas da obra de Avilés de Taramancos.

Quixera contar con vós...que estades ao outro lado!!!! Para seguirmos escoitando xunto o canto deste Galo.

Será no Local Social da asociación (patio de madres) o xoves 23 de outubro ás 22 horas...levarei unha maleta e algúns colegas estarán comigo no escenario.

http://www.acogalo.net/?page_name=ProgramaMusica

apertas sentidas.

sobre viaxes de retorno...

2008-09-29T10:33:00.000-07:00

COMPAÑÍA PANGALAICA DE TRANSPORTES DE ULTRAMAR....presenta:

...unha idea orixinal sobre viaxes de retorno e escapadas de fin de semana...

Compañeiras/os e irmás/áns, velaquí o novo artecfacto musical que vos propoño. Qué é aquilo que pode precisar un galego do común nas súas viaxes? Qué cousas son absolutamente imprescindíbeis? Qué abano de cousas nunca deixaríades na casa?

un lata de grelos en conserva? una pataca de coristanco? un guardachuvas? unha gaita/souvenir? a obra completa de Rosalía de Castro? unha postal da ponte de Rande? qué utensilios nunca esqueceriades de meter na equipaxe?

Vou comezar unha viaxe musical polas "españas" coma se dun emigrante retornado se tratara e preciso colaboración para amosar as cousas que conforman o "kit de supervivencia dun galego en ultramar"....

o 23 de outubro a partir das 22:00 horas no local da asociación cultural O Galo de Compostela (r/Patio de Madres, 10) comezaremos a encher a maleta....traede suxerencias e metralla!!!

conto con vós!!!

2008-08-13T02:22:00.000-07:00

Renovamos con novos concertos para o verán 2008.

Outravolta teremos a ocasión de escoitar a Javier Bergia en catro concertos por Galiza.

Nestes concertos apresentaremos o noso traballo baixo a bandeira artística DESBANDADOS.

MIÉRCOLES 20 DE AGOSTO 23H. (LUGAR POR CONFIRMAR) SANTIAGO DE COMPOSTELA.
JUEVES 21 DE AGOSTO 24H. "MUÍÑO VELLO" CHANTADA.
VIERNES 22 DE AGOSTO 24H. SALA "NUBE NEGRA", PONTEAREAS.
SÁBADO 23 DE AGOSTO 23:30H. CAFÉ UF, VIGO

Agardámosvos!!!!!

Concerto CS. A Esmorga....OU-gz!!!

2008-06-05T01:36:00.000-07:00

Poisque, este próximo sábado visito de novo o centro social A Esmorga en Ourense. Neste caso vou poder presentar o disco que levo entre as mans...aquí tedes a nova:
http://aesmorga.agal-gz.org/

Será a partir das 23h. este sábado día 7 de xuño. A foto que aparece foi precisamente hai un ano, cando Javier Bergia estivo por GZ de concertos cun servidor na propia Esmorga.

Por outro lado, o 25 deste mes de xuño vou visitar a Residencia de Maiores de Volta do Castro en Compostela, para ofrecer aos nosos maiores dependentes un pequeniño recital e pasar un rato agradábel con eles. Seguro que aprendo un montón de cousas!!!!Será a partir das 17:30.

Cando Esther me propuxo esta actividade, non sabía cómo colaborar máis activamente nestas cuestións e fíxome reflexionar sobre o rápido que acontecen as cousas nesta vida e o pouco que nos paramos a pensar nos demais. Así que me propoño poñerme en contacto con persoas que se adican aos demais (neste caso aos maiores dependentes) para que as miñas visitas deste tipo deixen de ser esporádicas e se convirtan en habituais....

Tamén, en agosto (data por confirmar) volvo a Vigo ao Café Uf, para (re)presentar o disco dentro do III Certame Utopía Son de canción de autor. Despois de participar nas dúas primeiras ocasións como "concursante", esta vez decidín aparecer fóra de concurso. Déixovos un tema en directo da miña participación o ano pasado no seguinte link:
http://www.goear.com/listen.php?v=5ccb9e6

Por último, o mércores 28 de maio tiven a oportunidade de presentar nunha longa entrevista o disco no programa de Radio Obradoiro "El Chispazo" dirixido por Sandra Romero (grazas Paulo). Déixovos outro link onde podedes escoitar o que alí se dixo:
http://www.goear.com/listen.php?v=30ad1d6

saudiños para todas!!!!

Novo video na rede...

2008-05-26T02:11:00.000-07:00

Premendo aquí http://es.youtube.com/watch?v=Nusrg79Qvbk poderedes ver o video da presentación de "Olladas dun entusiasta" en Aberto por reformas, programa da Radio Galega dirixido e presentado por Xurxo Souto.

O tema interpretado títulase "Emerxencias" e pecha a lista de cancións do disco.

PRÓXIMOS CONCERTOS:
Sábado 7 de xuño, 23h cs. A Esmorga
Apresentación "Olladas dun entusiasta": Xosé Constenla e Ramón Feáns "Chiri"
Organiza: Setestrelo Editora
r/ Telleira, 9 - OURENSE

Estivemos en "Aberto por reformas"

2008-05-21T04:09:00.000-07:00

O pasado martes 20 de maio tivemos ocasión de compartir con Xurxo Souto o seu programa de radio "Aberto por reformas". A tripulación da ponte de mando da Radio Galega acolleunos moi ben e pasamos unha hora radiofónica distendida e emocionante.

Falamos do novo disco "Olladas dun entusiasta" e do que nel podedes atopar (colaboración de Javier Bergia, letras, musicas...) e dos comezos do universo da canción de autor. Tivemos tempo para denunciar aspectos negativos do panorama cultural/musical galego como a impermeabilidade das canles culturais ou a existencia dun verdadeiro lobby.

Polo demais, houbo tempo para repasar as cancións do disco (soaron "Non me chega o momento" e "Aínda estamos a tempo") e para a música en directo coa interpretación de "Qué caída tan elegante", "Non te atrevas a soltarme a man" e "Emerxencias".

Moitas grazas a todas e todos polo apoio e a tripulación de "Aberto por reformas" que nos fixo estar tan a gusto.

Deixamos mostra do acontecido coas fotos que sacou Rogelio Fernández.

Podedes escoitar o programa íntegro (informativo das 4 incluído) no seguinte link:

http://www.crtvg.es/reproductor/inicio.asp?canal=radio&hora=21/05/2008 16:05:00&fecha=20/05/2008&arquivo=1&programa=ABERTO POR REFORMAS

Olladas dun entusiasta...2000 visitas!!!!

2008-05-19T00:21:00.000-07:00

Esta fin de semana pasada superamos colectivamente (como unha equipa) as 2000 visitas en www.myspace.com/xoseconstenla. Á espera de datos que poida ofrecer a distribuidora, a verdade é que dende febreiro termos chegado a esta cifra é para estarmos satisfeitos. Polo tanto, cómpre agradecervos dende o fondo de min o apoio prestado até o momento e animarvos a que continuedes a me achegar o voso característico cariño.

Teñen saído ademais referencias en prensa e nos medios de comunicación sobre o lanzamento do disco a engadir ao enlace de Sono-tone. O mércores 14 de maio saía en La Voz de Galicia unha entrevista nas páxinas de Compostela e na rede uns poucos espazos están a colaborar na promoción de "Olladas dun entusiasta":

http://culturagalega.org/mega/musicaengalego.php?pageNum_rs_noticias=0&totalRows_rs_noticias=152

http://www.anosaterra.org/nova/xos-constenla-presenta-en-santiago-olladas-dun-entusiasta.html

Para esta semana lembrámosvos as citas pendentes:

Mañá martes 20 de maio, Xosé Constenla estará dende ás 16:00h no programa da Radio Galega "Aberto por reformas" dirixido por Xurxo Souto.

Xoves 22 de maio dende as 21:00h, presentación de "Olladas dun entusiasta" no Ultramarinos (Casas Reais, 34 - Compostela).

Apresentación de "Olladas dun entusiasta"

2008-05-09T08:13:00.000-07:00

O próximo xoves 22 de maio, Xosé Constenla apresentará aos medios e ao público en xeral o seu novo disco. O concerto terá lugar no Ultramarinos (Casas Reais, 34) de Compostela a partir das 21 horas e a entrada será de balde. No acto poderedes facervos co disco e escoitar o directo coa colaboración de Ramón Feáns "Chiri" (dirección musical e arranxos).

Letras Galegas

2008-05-09T08:07:00.000-07:00

O día das Letras Galegas de 2008 está adicado á figura senlleira do Xosé María Álvarez Blázquez (http://17demaio.org/alvarezblazquez/). Con tal motivo, Galiza Nova de Compostela organiza un concerto conmemorativo que terá lugar o vindeiro xoves 15 de maio a partir das 23 horas no coñecido Pub Tarasca de Compostela.

O concerto correrá a cargo de tres cantautores galegos: Roberto Sobrado, Leo I Arremecaghona e Xosé Constenla, que aproveitará para apresentar os temas do seu novo disco "Olladas dun entusiasta" (Setestrelo Editora, 2008). A entrada será de balde.

PD: qué manía con escribir sempre mal o nome...XOSÉ CONSTENLA!!!

Novo disco XA na rúa

2008-05-09T07:57:00.000-07:00

Tal e como publica http://www.sono-tone.net/ o novo disco de Xosé Constenla, "Olladas dun entusiasta" xa o podedes atopar nas vosas tendas de música habituais e tamén nas grandes superficies.

http://www.sono-tone.net//index.php?option=com_content&task=view&id=766&Itemid=1

O traballo discográfico está distribuído por Lonxa Cultural.

Na radio con Xurxo Souto

2008-05-09T07:55:00.001-07:00

09.05.08 // XOSÉ CONSTENLA ESTARÁ NO PROGRAMA DE XURXO SOUTO "ABERTO POR REFORMAS" DA RADIO GALEGA O PRÓXIMO MARTES 20 DE MAIO ÁS 16H.

No programa, Xosé interpretará en directo varios dos temas que compoñen o seu novo disco "Olladas dun entusiasta" (Setestrelo Editora, 2008).

http://www.crtvg.es/programas/?p=26&m=2

Olladas dun entusiasta

2008-05-09T07:40:00.000-07:00

Olladas dun entusiasta (Setestrelo Editora, 2008) constitúe o segundo traballo discográfico do cantautor Xosé Constenla, despois de Quen fixo berrar ao silencio (autoedita, 2005). Supón unha producción do propio Xosé Constenla en colaboración con Ramón Feáns (arranxos e dirección musical) para o selo de nova creación Setestrelo Editora. Foi gravado e misturado nos estudios PINK de O Milladoiro (Ames) entre finais de 2007 e principios de 2008, sendo Paulo Gacio o técnico de son.

Entre as colaboracións recollidas para este traballo, destaca a presenza do cantautor madrileño Javier Bergia –por cortesía de Tagomago- (autor de 10 discos propios) que canta a dúo con Xosé Constenla o segundo corte do disco “Aínda estamos a tempo”. Ramón Feáns (guitarras, bouzouki, baixo e programacións), Paulo Gacio (frauta traveseira e saxo soprano), Paco Nogueiras (acordeón) e Javier Rodríguez (teclados) foron os músicos que gravaron os distintos instrumentos que aparecen no traballo.

En Olladas dun entusiasta, podemos atopar 13 composicións inéditas de Xosé Constenla, nas que, engalanadas con enriquecedores compoñentes musicais, preséntanse letras de historias honestas e sen ambigüidades. O conflicto social e nacional do país, o amor, a beleza, a denuncia das inxustizas e a retranca crítica son os temas centrais duns temas centrados en vivencias propias e alleas coas que Xosé Constenla trata de amosar olladas particulares envoltas polo leitmotiv do entusiasmo, para rematar por convertérense nunha cosmovisión colectitiva e participada.